ARCHIEF.

Ook zijn er nog wat oudere meditatieven.

Verslag familie-uitje 2007.

Beste familie,

Ik denk dat vrijwel iedereen weet dat de ouwelui weer enkele dagen uit geweest zijn. Dit doen we nu al ongeveer 12 jaar. Vanaf 1996 heeft tante Gé van oom Henk een fotoboek bijgehouden.Deze keer was de reis naar Hellevoetsluis.
Eerst een stukje geschiedenis.
Hellevoetsluis en het water zijn vanouds met elkaar verbonden. Dankzij de gunstige en strategische ligging aan het Haringvliet ontstond in het begin van de 17e eeuw een thuishaven voor de Hollandse oorlogsvloot. Een haven die later steeds meer werd versterkt, waardoor de unieke combinatie van vestingstad en oorlogshaven ontstond. Admiraals als de Ruyter, Tromp en Piet Hein hebben er hun thuishaven gehad. In 1688 vertrok Willem III vanuit Hellevoetsluis met 400 schepen naar Engeland om daar koning te worden.
Toen Hellevoetsluis in 1830 door de aanleg van het Kanaal door Voorne voorhaven werd van Rotterdam, begon een periode van enorme groei en bloei. Scheepvaart gaf welvaart. Helaas werden de zeeschepen te groot voor deze verbinding en werd de Nieuwe Waterweg de nieuwe zee-verbinding met Rotterdam.
De marine verdween en de grootste werkgever, de Rijkswerf werd in 1934 opgeheven, waardoor ook veel inwoners van Hellevoetsluis genoodzaakt waren te verhuizen. Nadat in 1944 ook nog eens een groot gedeelte van Hellevoetsluis door de Duitse bezetting werd gesloopt, leek Hellevoetsluis ten onder te gaan. Niemand kon vermoeden hoe Hellevoetsluis, jaren later, weer zou herrijzen tot een moderne en levendige plaats aan het Haringvliet waar de "Visschertjes" nog eens een midweek zouden verblijven.
In 1970 werd de oude marinestad aangewezen als groeikern, om uit te groeien tot tweede woonstad op Voorne-Putten. Hellevoetsluis kreeg nieuwe inwoners en werd een fijne woon-en leef gemeenschap, waarbij de recreatie een belangrijke plaats kreeg.

Zo dat was dan een stukje geschiedenis van Hellevoetsluis.
Het uitje begon woensdagmiddag. Vanaf ongevee één uur druppelde de familie binnen.
Het was een koude droge middag met nogal wat wind. De koffie smaakte prima na een autorit van ruim een uur vanaf De Meern. De woning eerst maar eens rustig bekeken. Nou het was een ideale woning voor ons twaalven. 6 slaapkamens met 14 slaapplaatsen, een ruime zithoek, een ruime eethoek. Twee keukens met in elke keuken een koelkast, vriezer, vaatwasser en ga zo maar door.
Na de koffie zijn we te voet richting centrum gelopen om wat te bekijken en nog wat boodschappen te doen. We kwamen dus niet verder dan AH waar een groot deel de winkel in ging. Lekker warm. Eén van de foto's laat Luuk en Tijmen zien, zeulend met een tas boodschappen.
Toen was het ook langzamerhand tijd om te gaan eten. De afspraak was dat een aantal persomen eten mee zouden brengen zodat we konden genieten van een zeer veelzijdige maaltijd. We hebben er een langs-loop-mee-neem maaltijd van gemaakt. En wat er allemaal stond ga ik nu niet verder op in. Bekijk de foto's maar eens. En het was lekker ! Bedankt vrouwen I Ik hoop dat ik nu geen mannen te kort doe.
Na het eten alles in de vaatwasser en plannen maken voor de volgende dag.
Ondertussen had het dartbord een plaatsje gekregen. Het fotoboek van tante Gé deed de eerste ronde, kranten werden verslonden en tijdschriften gingen van de één naar de ander. Voor je het wist was de avond om. Er moesten natuurlijk nog afspraken gemaakt worden over het gebruik van twee sauna's (ja ja) die we ter beschikking hadden. Maar na een aantal verhalen over het gevaar bij het gebruik daarvan, waren die afspraken binnen de kortste keren gemaakt.
Na een drukke dag hebben we prima geslapen en donderdagmorgen stond een heerlijk ontbijt klaar.

Zo dat was het ontbijt op donderdagmorgen. Snel afruimen want vandaag een vol programma. Vanmorgen is het plan om Voorne Putten wat beter te leren kennen.
Na de koffie op pad om langs de duinen naar Brielle te gaan, om dit stadje wat beter te leren kennen. Het weer is ongeveer net als woensdag, koud veel wind en af en toe een zonnetje. We rijden met 3 auto's vanaf het park richting Rockanje. In de wintermaanden een rustig dorpje. In de zomermaanden een drukke badplaats. Langs de duinen gaan we van Rockanje richting Oostvoorne. Samen vormen deze plaatsen de gemeente Westvoorne. Oostvoorne ligt echt op de grens van industrie en landbouw. De Maasvlakte ligt tegen Oostvoorne aan. Wanneer je met de auto bij ons vandaan naar deze plaatsen rijdt zie je aan de ene kant landbouw gebieden en aan de andere kant fabriekshallen en schoorstenen van petrochemische bedrijven. In Oostvoorne zijn we verder niet uit de auto geweest.
We zijn enkele kilometers verder gereden naar Brielle. Ik vergelijk dit plaatsje vaak met Zierikzee waar we van 1965 tot 1981 gewoond hebben. In die tijd heb ik een jaar of 8 ook Voorne Putten als werkgebied gehad. Voor ons was het daarom extra leuk om daar weer eens rond te kijken. Er is nog even over gesproken dat we daar zouden gaan wonen, maar daar is niets van terechtgekomen. Bekijk de foto's van Brielle maar eens goed.
Het is een prachtige oude vestingstad.waar we een wandeling gemaakt hebben. Een stukje historie mag natuurlijk niet ontbreken.
Daar gaan we de volgende keer mee verder.

Eens kijken waar we gebleven waren. O ja, de historie van Brielle.
"Op 1 april verloor Alfa zijn bril". Brielle, ook wel Den Briel geheten, is in de Nederlandse taal vereeuwigd in een groot aantal gezegdes, spreekwijzen en liedjes.Bijna allemaal verwijzen ze naam de gebeurtenissen op 1 april 1572, toen de geuzen Brielle innamen "in naam van Oranje". De Spanjaarden verloren daarmee voor de eerste maal hun gezag in een Nederlandse stad.
Toen we rond wandelden zagen we overal aankondigingen van het jaarlijkse feest op 1 april. Nadat de geuzen vrij gemakkelijk Brielle hadden ingenomen, begonnen zij met het vervangen van de Middeleeuwse stadsmuren door een moderne vesting.
Dit proces van vernieuwing en vervanging zou duren tot 1713. In dat jaar kwam de vesting tot voltooiing. Sinds 1713 is er weinig aan de vesting veranderd, waardoor de verdedigingswerken tot de belangrijkste overgebleven vestingwerken van Nederland behoren. Naast de muren zijn er ook diverse gebouwen in de binnenstad die een militaire functie hebben gehad, zoals het arsenaal, de turfloods en de oude militaire gevangenis.
Omdat Brielle op het voormalige eiland Voorne ligt heeft het als centrumplaats een behoorlijk hoog voorzieningen niveau voor een gemeente met "maar" 16.000 inwoners.
Het Brielse stadhuis is een opvallend gebouw, waarvan de gevel in 1790 is ontworpen door een architect die uit Brielle afkomstig was en die ook werkte aan onder andere het (voormalige) gebouw van de Tweede Kamer.
In de twintigste eeuw dreigde Brielle een beetje -bijna letterlijk- tussen wal en schip te vallen. Door de aanleg van de industriegebieden in de voormalige Maas (Botlek, Europoort, Maasvlakte) viel de scheepvaart als bron van inkomsten weg.
De ontsluiting door de bruggen bracht met zich mee dat de concurrentie van Rotterdam steeds groet werd. Maar doordat Brielle als oude vestingstad de best bewaarde vestingen heeft en op een kleine oppervlakte bijna 400 monumenten heeft, is de stad voor een hoop mensen weer aantrekkelijk om te wonen of vakantie te hebben. De Brielse Maas, tegenwoordig een binnenmeer, biedt daarbij grote recreatiemogelijkheden. Dit was dan Brielle.
In de auto naar het park om wat te eten. Want om ongeveer half drie hebben we een afspraak met Marco en Jeannet in Rotterdam. Nog een verlaatte kraamvisite…
Daar gaan we de volgende keer verder op in.

Weer heerlijk gegeten. En nu vertrekken we naar Rotterdam. Naar de Zestienhovensekade 517.
Dat was deze keer een makkie omdat Tijmen en Gerda natuurlijk de route op hun duimpje kenden. Maar Tijmen neemt natuurlijk het zekere voor het onzekere, want naast hun kennis van de route hadden ze natuurlijk wel de ondersteuning van het navigatiesysteem. Dus er kon gewoon niks fout gaan en we waren er dan ook redelijk op tijd. Het adres zegt natuurlijk al iets over de plaats waar ze wonen. Dicht bij het Kleinpolderplein in de richting van Zestienhoven.De kade loopt denk ik door tot aan het dorp en vliegveld Zestienhoven.
De woning staat tegen de dijk aan. De kamervloer ongeveer gelijk met de dijk, de keldervloer gelijk met het natuurgebied erachter. En in de genoemde kelder zijn ze druk bezig een woonruimte te bouwen die uitziet op de natuur.
De ontvangst was hartelijk en we zaten binnen de kortste keren aan koffie met gebak. Jeannet was thuis met de twee jongste kinderen Tess en Nick die hun middagdutje deden. Dus had ze even de tijd om bij te praten.
Maar dat veranderde al snel toen Nick uitgeslapen was.en erbij wilde zijn. Een poosje later kwamen Kim en Jesse uit school. En daar ging het gesprek toen al snel over. Want het is niet niks als Kim binnenkort zelfstandig met bus en Metro naar Rotterdam Zuid naar school moet. Dus naar de andere kant van de stad.
Jesse had inmiddels ook hééééél veel lekkers ontdekt dat de tante's meegebracht hadden. En het kwam hem goed uit dat ma het druk had met het bezoek.
Toen was de tijd aangebroken om de woning eens te bekijken. Het blijkt een heel gezellige woning te zijn waar elk kind een eigen kamer heeft. Marco en Jeannet kunnen hun hart nog wel even ophalen met het verbouwen waar ze mee bezig zijn (kelderkamer en dakkapel).
Inmiddels was Marco thuis gekomen en was het gezin compleet. Maar voor ons was de tijd om en moesten we weer naar Hellevoetsluis vertrekken.
Marco, Jeannet en kids, het was leuk bij jullie, het allerbeste verder.
Gelukkig viel het met de file's mee en konden we nog wat inkopen doen voor het thuis-diner. Gelukkig zijn er verschillende foto's gemaakt. Bekijk ze maar eens ter ondersteuning van dit verslag.
Daar gaan we dan weer met het verslag.
Nee Gerard, we zijn nog niet aan het fietsen. Maar af en toe dan is het zo druk.
We hebben bijvoorbeeld in de kerkelijke gemeente een secretaresse die de notulen van de vergaderingen schrijft. Maar die was de afgelopen maand niet beschikbaar en toen moest ik een aantal verslagen schrijven. En ja, dan kom je even niet toe aan dit verslag.
Daar komt nog bij dat ik aanvankelijk in dit laatste verslag speciaal aandacht wilde schenken aan die vroege april grap van Asse op de dag van ons vertrek. Maar goed. De laatste avond was een leuke spelletjesavond. En natuurlijk de restanten op maken. Wat is zo'n grote keuken dan toch gemakkelijk. Het leukste op die laatste avond is denk ik het plannen maken voor die laatste vertrekdag. Zo lang ik me kan herinneren maken we veel plannen voor die vertrekdag, en als het er op aan komt, komt er bijna niets tot stand……. Of zullen we toch maar naar huis gaan ? En zo is dat deze keer ook weer gegaan.
Maar we hebben samen leuke dagen gehad en zien daar dankbaar op terug. Ik schrijf dit op stille zaterdag om 17.45 uur.
Alle lezers fijne paasdagen en tot ziens.

Groeten van Gé en Henk.

Harrie, de agapornis.

Dit boek draag ik op aan: Nick Nijman

©2005 door Harry
©2006 Nederlandse uitgave Uitgeverij Visscher, Balkbrug
Oorspronkelijke uitgever Madrides divisie van Nikita Vischri Publishers, Inc.
Omslagontwerp Nienke
ISBN 90 874 4860 0
NUGI 198
Dit is een vertaalde versie van A Birds-Eye view
Door St.Kloas Books

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen, of op enig andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.
All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, storid in retrieval system, or transmitted, in any form or by any means, electronic, mechanical, photocopying, recording, or otherwise, without the prior written permission of the publisher.

VOORAFJE

Ja, ja, ik kon het toch niet laten weer een boek uit te brengen. Helaas had mijn alter ego Lola weinig tijd om te schrijven. Deze keer moet het dus maar anders. Het afgelopen jaar is mijn interesse naar honden flink gedaald, maar daarvoor is uiteraard voor mij, als dierenvriend, een ander dier in de plaats gekomen. Welk dier zal het toch zijn hè. Welk dier vind ik zo bijzonder. Welk dier is zó mooi, zo fascinerend. Ja, welk dier zal mij zo interesseren er een boek over te schrijven. Ik zal het je vertellen. Het was op een zomerse zondagochtend. Een zondagochtend als alle andere zondagochtenden, maar toch was deze zondagochtend anders. Deze keer had ik zin om te wandelen, niet gewoon zin, nee, echt zin. En dat komt niet vaak voor bij mij lieve mensen. Ik ben niet zo'n echte 'diehard' wandelaar, maar uiteraard trok ik er deze keer wel op uit. Terwijl ik liep werd ik als in extase getrokken naar het heuveltjesbos. Daar, in het heuveltjesbos, kwam ik volledig tot rust. Nadat ik al kilometers had gewandeld, moest ik natuurlijk ook even zitten.
Dus dat deed ik……
……na een minuut of twee drong het tot mij door dat het niet helemaal stil was. Natuurlijk is het niet helemaal stil in een bos, maar ik had dat niet zo snel door. Daarvoor was ik te diep in gedachten verzonken. Ik ging mij concentreren op de geluiden in het bos. Boven het geluid uit van schreeuwende kinderen in het heuveltjesbosbad hoorde ik verschillende vogelgeluiden. Gekir van jonge vogeltjes, getjilp van mussen, geoehoe van uilen, geroekoe van duiven, gegakgak van ganzen. Ja, het gevogelte in het heuveltjesbos greep mij zo diep aan dat ik mee begon te doen. Ik riep: "oehoe oehoe, gakgak gakgak, roekoe roekoe, tsjilp tsjilp, kir kir. Toen ik dat deed merkte ik dat de vogels op mij reageerden. Ik voelde mij verbonden met deze dieren, ik voelde mij één met ze beste mensen (-> daarmee bedoel ik vooral Nick, want die kan deze liefde voor de natuur, en met name vogels, met mij delen).

Dat is dan zo'n moment waarop je denkt: hier wil ik wat mee doen. En dat is dus precies wat ik nu aan het doen ben. Ik ga een boek schrijven over deze dieren. Natuurlijk niet zo'n boek waarop alle dieren beschreven worden of van die vage onzin. Nee, dit keer kruip ik weer in het dier. In de denkwijze van de vogel. Vaak mijmer ik hier over: hoe zal het zijn om een vogel te zijn, om vleugels te hebben en te kunnen vliegen. Dat ga ik dus bij dezen proberen. Mijn vogel/alter ego gaat heten: Harry. En Harry is geen gewone vogel, nee het is een ontsnapte agapornis (=>dwergpapegaai die vaak wordt gebruikt als huisdier). Ontsnapt uit de volière van de familie Visscher.
Dat zal me toch een verhaal opleveren………………….….denk ik, hoop ik.
Ik doe mijn best een zo interessant mogelijk verhaal te schrijven. Zodat jullie weer kunnen genieten.

Lees ze!!!

N. Vischri

"Menigeen verbeeldt zich een dierenvriend te zijn omdat hij een gevangen vogel onderhoud, maar ik vloog als een bevrijde vogel naar de blauwe oneindigheid.
Ja, een vogel in de hand voelt misschien beter, maar een vogel in de lucht gaat misschien zingen, want deze voelt zich de koning te rijk"

Harry de agapornis

Hier zit ik dan in mijn nestje. Als oude en gepensioneerde man, na te denken over het leven dat achter mij ligt. Ik heb veel meegemaakt. Dat zeker. Ik ben van de ene naar de andere plek gegaan tot ik mijn echte thuis had gevonden. Het thuis waar ik voor altijd wilde blijven. Misschien ken je dat gevoel wel. Ik heb veel gedaan, veel gezien en er is veel gebeurd in mijn leven. Dat levensverhaal van mij wil ik heel graag met jullie delen. Het was een heel mooi leven dat ik tot nu toe heb gehad. Ik ben Harry de Agapornis en dit is mijn levensverhaal:

Het begon allemaal op een plek met allemaal kooien met vogels, maar ook met andere dieren en er waren altijd mensen die naar ons gingen kijken en af en toe gingen er vogels met zo iemand mee en dan gingen die mensen geld betalen. Die arme dingen gingen dan in een doosje met gaatjes. Dat vond ik zo zielig en ik hoopte dat mij dat niet zou overkomen. Dan ging ik altijd heel erg krijsen, dat vonden die mensen niet leuk en dan namen ze een ander vogeltje mee. Dat heb ik ook een hele tijd vol kunnen houden. Het was in de tijd dat ik nog bij mijn moeder woonde. Ook woonde ik bij mijn neefjes en nichtjes in huis. Er was ook nog een ander vogeltje: Chico. Die was niet zo lief, hij pestte mij altijd en hij pikte ook altijd als je iets terug zei. Gelukkig ging hij op een dag in zo'n doosje. En bij hem vond ik het helemaal niet zielig. Ik hoopte altijd dat ze bij hem zouden vergeten gaatjes in het doosje te prikken. Ja, zo stom vond ik hem. Ik weet nog heel goed hoe de man eruitzag die hem op ging halen. Hij had zwart haar met een zwarte baard waar al een klein beetje grijs in zat. Die man leek mij veel te aardig voor dat stomme onaardige vogeltje. Ik heb een tijdje thuis gewoond, maar ik werd wel benieuwd naar de buitenwereld. Ik wilde graag gekocht worden. Vanaf dat moment ging ik niet meer heel hard krijsen als er mensen voorbij kwamen. Nu ging ik heeeeel lief kijken als er mensen kwamen. In het begin keken ze niet, maar het begon op te vallen. En uiteindelijk werd ook ik gekocht. Ik was wel heel benieuwd wat mij te wachten stond. Eerst zou ik namelijk in het doosje moeten. Dat vond ik wel heel spannend, hoor. Mama, was heel verdrietig Ze zij altijd tegen mij: "Blief moar gewoon in huus Harry, de kooi is veule veiliger dan de wijde wereld". Ze bleef me maar zeggen dat ik moest oppassen, de buitenwereld leek zo mooi, maar niets was minder waar. Het was ook een heel harde wereld. Ze zei ook tegen mij dat zij zelf daar nog wel een tijdje zou zitten, want mensen wilden haar toch niet kopen omdat ze zo lelijk was. Ze was helemaal groen, maar echt een heel lelijke kleur groen. Ik was altijd bang dat ik misschien op haar zou gaan lijken, maar uiteindelijk kreeg ik juist een heel mooi kleurtje en ook een mooie rode kop, gelukkig maar. Mama zat daar al haar hele leven, dat vond zij ook niet heel erg leuk, maar ze was het nu al gewend. Ze kon altijd heel goed kletsen met de dikke vogel die bij haar in was komen wonen: Trixie. Ja, zij was mij toch een flapuit. Ze kletste je de vleugels van het lijf. Ook dat was een reden dat ik blij was dat ik daar weg kon. Kortom, ik was erg verheugd mijn huis te verlaten. Maar goed, ik werd dus gekocht. Het grote en spannende moment was aangebroken ik werd in het doosje gestopt. Vanaf dat moment voelde ik de hele tijd gewiebel waar ik akelig misselijk van werd. Dat duurde niet lang want een tijdje daarna werd ik in een nieuwe kooi gestopt. Een hele kleine vergeleken met de vorige, maar ja, nu had ik het rijk voor mij alleen. En ik had natuurlijk nu een nieuw uitzicht, waar ik een tijdje mee vooruit kon. Eerst stond ik in een ruimte waar heel veel mensen in en uit liepen, maar ik werd op een gegeven moment ergens anders heen gebracht. Daar kwam een jongen die met mij ging spelen. Af en toe nam hij een meisje mee naar zijn kamer en dan ging hij met dat meisje zoenen. "Dus lieve jongen, als je dit leest, ik heb alles gezien. Je dacht misschien dat vogels heel dom zijn en geen goede ogen in de kop hebben zitten, maar dat valt dus vies tegen voor jou"! :

Toch mocht ik na een tijdje terug naar de ruimte die door de mensen keuken werd genoemd. Daar mocht ik zelfs uit de kooi en dan gaan rondvliegen in die ene ruimte waar heel veel mensen waren. Het was echt een leuke tijd. Ik mocht zoveel. Ik mocht in hun mond kijken en er uit eten. Ik mocht op hun vinger kauwen en op hun hoofd zitten en een nestje maken. Echt vet cool dat ik zoveel mocht. Ik had het daar dus goed naar mijn zin. Op een gegeven moment kwam ik erachter dat ik bij de familie Visscher was beland. Hoe ik daar toch achter kwam zal ik je snel vertellen, want het is wel een grappig verhaal. Er liep daar een vrouw rond. "Echt? Liep daar een vrouw rond? Ja! Er liep een vrouw rond. Als iedereen weg was, en zij was alleen, dan pakte zij een zwart apparaatje. Dan ging ze daar iets op in toetsen en dan ging ze soms wel uren in dat dingetje praten. Ze had altijd dezelfde uitspraken: Ah joh, echt woar, nee toch, hoe zwoar is he, joe doeg en zo nog veel meer. Het erge was dat als andere mensen er in gingen praten dan moesten ze snel zijn anders werd de rekening te hoog of zo

Maar ja, ze begon een gesprek dus altijd met: "Hai, met Jennie Visscher. Als de anderen in dat apparaat praatten dan was het altijd: "Met Nienke Visscher, met Gerard Visscher, met Marlieke Visscher" enzovoort. Ik had mijn conclusie dus al wel snel getrokken: Ik was bij de familie Visscher in huis. Meestal was alleen die Jennie thuis, ze deed ook wel eens iets anders dan in dat zwarte dingetje praten hoor. Best vaak kwam er zo'n vrouw aan de deur. Als die vrouw kwam gingen ze samen heel erg veel, heel erg lang en heel erg hard praten, de een nog harder dan de ander, want ze hadden allebei elkaar natuurlijk zoveel te vertellen. Dan kwamen ze bij elkaar onder het mom van, wij gaan even de kranten ruilen. En ondertussen, kletsen, kletsen, kletsen, kletsen, koffie drinken en kletsen. Als die vrouw was vertrokken was de rust weergekeerd en ging Jennie een kamertje binnen om daar vervolgens na een uur, met ogen als speldenknopjes, weer uit te komen. En dat was hetzelfde met die Gerard Visscher. Die ging altijd een andere kamer in en daar kwamen altijd twee vreemde geluiden vandaan. Een geluid was een schreeuwende man die de hele tijd zei: "Bergkamp aan de bal, die tikt hem mooi door naar Ronald de Boer. Ja, Ja, nu is Overmars aan de beurt. Ja, het zal toch niet waar zijn. JA, JA, HIJ SCOORT!!!!" Zoiets, ik noem nu maar een ding, maar het ging de hele tijd zo door. Dat andere geluid vond ik ook maar vreemd. Het was een soort gebrul. Een soort geluid van een dominante gorilla in paringstijd of zoiets. Ik weet het niet precies. Het enige wat ik wel weet dat ook deze man met ogen als speldenknopjes weer uit die kamer kwam en dan zei: 'kheb nie esloap'm'. Dan was er een jongen die 's avonds altijd bij mij kwam zitten. Ik had zo'n mooi hoekje in de keuken. En die jongen kwam er bij zitten en die ging dan achter zo'n computerding zitten. Dan stopte hij een hand in zijn broekzak de andere in zijn neus nog een hand bediende de muis en dan had hij nog een hand om te roken en ook nog een om te bellen en dan lag er OOK nog eens een boek op zijn schoot en ondertussen keek hij wel eens naar de televisie. Ja, echt wel heel knap vond ik dat. Maar ja, even to the point: zo ging dat dus door, dag in dag uit, dag in dag uit. Ik werd er een beetje moe van. Het was wel gezellig hoor, maar ja het werd voor mij zo langzamerhand een beetje een sleur.

Altijd als ik er uit mocht ging ik er dus weer iets spannends van maken. Dan zorgde ik dat ze me niet konden pakken als ik de kooi in mocht. Dat vonden ze eerst wel grappig, maar na een tijdje vonden ze dat ook niet leuk meer. Ik mocht er dus niet zo veel meer uit Natuurlijk om die reden, maar ook om een andere reden. Er liep daar ook wel eens een irritant meisje rond met van die blonde steile haartjes waar je zo heerlijk in kunt nestelen. Maar zodra ik eruit was, was zij weg. Dan stond ze achter de deur: "Harry moet weer in zijn kooi!!" en dan moest ze altijd huilen. Zo, dat was echt een trieste vertoning. En dat was dus ook een reden dat ik er niet meer zo vaak uit mocht, gewoon omdat dat domme meisje, Nienke of zo, zo bang voor mij was. Ik had soms zin om haar te pikken. Je begrijpt me dus wel als ik zeg dat het steeds saaier en saaier werd. Het was niet gewoon een beetje saai. Nee, het werd zelfs zo saai dat ik terugverlangde naar dat huis van vroeger met mama en Trixie. En daarvoor moet er wel heel wat gebeuren, voordat ik weer terug naar huis zou willen. Terwijl ik een plannetje aan het beramen was om daar weg te kunnen gebeurde er iets. Ik werd met kooi en al verplaatst naar de echte buitenwereld. De wereld buiten de ruimte waar mijn huis in stond, de wereld waar ik vrij in wilde zijn. Wow, dat was me toch mooi daar. Het licht was daar zo fel dat mijn ogen eraan moesten wennen en die geuren die in mijn snavelgaten kwamen lieten mij in een soort roes komen. Daar werd ik in een nieuw huis gezet. Een gedeelte binnen en een buitengedeelte die ik de serre noemde. In die tijd namen ze ook een nieuw vogeltje, Ria. Zij kwam bij mij in de kooi. Ik mocht haar heel erg, zij mocht mij en er bloeide een romance op. Het was echt liefde op het eerste gezicht, we hielden ook zo ontzettend veel van elkaar en we hadden allebei dezelfde interesses en dezelfde nieuwsgierigheid naar de buitenwereld. Samen gingen wij een plannetje beramen om daar weg te komen. Ria vond het nog wel moeilijk om daar weg te gaan, want zij had het wel naar haar zin daar. Maar ook haar nieuwsgierigheid overwon het van haar wil thuis te blijven.

Het was een zonnige dag toen wij besloten te vluchten. We wachtten tot we naar ons buitenhuis konden. Samen hebben we het deurtje uiteindelijk na een hoop getrek en geduw open gekregen. Het duurde wel enige tijd voordat wij deze open hadden, maar uiteindelijk was toch het moment daar, we waren vrij! Het was een onwennig gevoel om daar weg te vliegen de wijde wereld in. Ik vond het geweldig, maar Ria niet. We zijn een tijdje in de buurt gebleven. Totdat ik het welletjes vond en meer wilde ontdekken, maar Ria niet. Zij wilde hier blijven. We hebben er lang over gepraat, maar verder in de wijde wereld zou haar niet gelukkig maken. En thuisblijven zou mij niet gelukkig maken. Dus uiteindelijk is de knoop doorgehakt, we zouden uit elkaar gaan. Ik vond het maar laf van Ria. Maar ja, zo dacht zij er ook over.

Ik ben dus in mijn eentje verder gaan. Verdrietig om het verlies van Ria. Maar verheugd over het feit dat ik alles nu kon gaan "exploren". Ik was erg benieuwd wat mij te wachten stond. Ik dacht aan de woorden die mama mij had gezegd: " Lieverd, kijk uit, het is een grote boze wereld, blijf gewoon bij je huis". Aan de ene kant maakten die woorden mij sentimenteel aan de andere kant had ik er lak aan. Ik ging weg en was nu echt vogelvrij.

Ik vond de grote, boze, wijde wereld helemaal niet groot, boos en wijd. Ik vond deze wereld juist heel mooi. Ik bleef mij verwonderen over die grote bomen die ondanks harde wind toch rechtop bleven staan. Die mooie groene kleuren overal vond ik ook prachtig om naar te kijken. Ikzelf trok ook veel bekijks. Er waren natuurlijk niet veel vogels buiten met zulke mooie veren als ik. Je begrijpt dus wel dat ik door mijn prachtige groene vleugels en rode kop heel snel veel vrienden had. Maar er was maar een vogel waar ikzelf echt goed mee op kon schieten. Het was een hele mooie bruine vogel die ongeveer net zo groot was als ik. Het was een mus. Nico de Mus. Wij ontmoetten elkaar toen ik al een hele tijd gevlogen had, ik was supermoe van de lange reizen die me al naar veel verschillende plekken had gevoerd en ook nog wel een beetje verdrietig om Ria. Nico de Mus heeft mij daar snel overheen geholpen. Nico is nou eenmaal ook een vogel met een goed hart. Nico stelde mij al snel aan zijn vrouw, kinderen, familie en vrienden voor. Stuk voor stuk aardige lui. Waar hij woonde leefde gewoon echt een gemeenschap. Een paar honderd vogels bij elkaar, niet te veel vogels, niet te weinig: gewoon gezellig. Echt een heel mooie plek, maar waar ik precies was wist ik niet, maar het was er wel mooi. Dit zou dus de plek worden waar ik de rest van mijn leven zou doorbrengen. De kinderen gingen 's ochtends naar de schoolboom. Dit was de grootste boom in het bos en deze bestond uit zo'n 8 nestjes waar ze les kregen, maar zoveel kinderen waren er niet, want deze vogelgemeenschap was niet zo groot. Veel mannen en vrouwen gingen dan overdag werken. Ik zelf was nog nooit naar school geweest, dus ik kon niet lezen of schrijven. Dat ging Nico mij leren. Eerst leerde hij mij het alfabet en ook kleine woordjes lezen. Daarna nam hij me mee naar een groot bord. Ik moest het van hem proberen voor te lezen. Het was moeilijk, maar daar ging ik dan: W-E-L-K-O-M. Nou het eerste woord had ik goed nog vier te gaan. Het tweede woord was kort: I-N en toen: H-E-T D-E-V-E-N-T-E-R B-O-S. "Welkom in het Deventer Bos". Daar was ik dus, in het Deventer bos. Dat klonk wel ver weg. Het moest wel heel ver van Ria af zijn. Ik dwong mijzelf niet te veel aan haar te denken. Dat deed nog te veel pijn.

Het lezen ging voor mij uiteindelijk heel makkelijk. Het schrijven ging ook wel goed, maar nog wel een beetje langzaam. Maar ik leerde en het was al heel wat. Binnenkort zou ik misschien kunnen solliciteren bij de school als secretaris van de directeur Nico. Dan zou ik in het bovenste nestje een eigen afdeling krijgen met een eigen bureau. Dat leek me nou een mooi baantje.

Uiteindelijk kreeg ik ook dat baantje, maar het viel me wel een beetje tegen. Dat mooie nestje met dat mooie bureau was wel mooi, maar heel eenzaam. Bovendien was er eigenlijk helemaal niet zoveel te doen als secretaris van het schoolhoofd. Het was niet zo'n groot vogeldorp daar in het Deventer bos dus er waren ook niet zoveel kinderen die naar school moesten, met als gevolg dat het schoolhoofd niet zoveel werk had en ik dus nog minder. Maar ja er was natuurlijk een probleem, want ik moest wel wat verdienen om brood op tafel te krijgen. Het laatste wat ik wilde was een vervelende melkert-baan, ik wilde graag gewaardeerd worden en dat was vrij moeilijk met een melkert-baan. Dat was dus uiteindelijk de reden dat ik dit rotbaantje maar bleef doen.

Ik vulde mijn dagen dus voornamelijk met kijken over het bos. Het was een heel mooi uitzicht, want deze boom was net iets hoger dan alle andere. Ik was alleen niet de enige die boven het bos uitstak merkte ik al heel snel. Zo'n tweeduizend vogelmeters(*1) verderop was er een gek object dat boven de bomen uitstak. Een object waar mensen vaak op stonden te kijken. Wij noemden het vaak 'de gluurtoren' Mensen liepen daar af en aan om rond te kijken over het bos. En 'I don't blame them'. Het was nou eenmaal een geweldig mooi uitzicht. Zolang wij maar geen vervelende gevolgen zouden merken van die mensen zouden zij ook geen last van ons hebben, zo simpel ligt dat nou eenmaal. Als dat wel zo zou zijn, dan moesten we maatregelen nemen. Ik heb het dan niet over verhuizen. Nee, wij zullen dan serieuze maatregelen nemen en zorgen dat die mensen bij ons weggaan en wegblijven. Nee, wat dat betreft waren wij in het Deventer Bos niet zo mensenschuw. Wij hebben hier ook een gezegde dat luidt: 'As de reus niet te dicht bej ons in de buurte komp, dan komm' wej niet te dicht bej de reus, maar as eej toch te dichtbej komp dan scheer'n wej zien kop zo kaal'. Ook hier hadden ze nog wel een beetje dat platte accent, dat was nog een soort traditie van vroeger. Het was ook een oud gezegde daarom was die nog in het plat, maar de meesten van ons praten gewoon ABN hoor. Maar dat was wel wat we deden, we zouden zo laag over hun hoofden vliegen 'scheren' dat ze van ons zouden schrikken. Als dat nog niet hielp zou helaas het pikken er ook aan te pas komen. Natuurlijk was dit van latere zorg, en probeerden wij deze mensen eerst subtiel weg te jagen. Dat deden we dan door een soort van hints te geven. Maar ja, vaak hielp deze afwachtende, verdedigingsmethode, dan niet. Dus dan moesten we toch de andere, de aanvalmethode, toepassen. Ik heb er nog wel een goed voorbeeld van. Want er was eens een dag dat wij helaas toch last kregen van deze 'gluurtoren', of beter gezegd, wij kregen last van iemand op de 'gluurtoren'. Een zeer vervelende persoon die ons dus echt tot last was. Deze persoon schrok zelf niet van onze methodes en we hebben bijna de andere, ja, de allerlaatste aanvalstechniek, die met onze snavels, moeten toepassen. Gelukkig is dat laatste niet gebeurd, want er was een onverwachte wending in het verhaal:
(*1) Een vogelmeter is een meter met de lengte van een grote stap van een volwassen mannenvogel. Niet zo groot dus.(*)

Op een dag zat ik rustig in mijn kantoor uit te kijken over de bossen en ook zat ik daar de 'gluurtoren' in de gaten te houden. Ondertussen deed ik wel eens wat secretariswerk en ook liet ik mijn assistente wel eens wat koffie brengen, anders had zij natuurlijk ook niks te doen. Het viel mij op dat er op de 'gluurtoren' een man met zijn gezicht naar ons toe gericht was. En dat hield hij nou al een uur vol. Hij zat met iets in zijn handen dat hij voor zijn gezicht hield. Ik besloot op verkenning te gaan en dus naar hem toe te vliegen. Dat deed ik en wat bleek. Hij had een verrekijker in zijn handen. Die man zat ons de hele tijd te begluren. Ik wist niet wat ik zag. Hij had mij dus de hele tijd gezien, niks te doen achter mijn bureau. Hoe dichterbij ik kwam hoe duidelijker de man voor mij werd. Het was een man met zwart haar en een zwarte sik. Hij had een grote groene jas aan waar een tekst op stond, maar ik kon het eerst nog niet zo goed lezen. Toen ik op een tak ging zitten dicht bij de 'gluurtoren' en verborgen tussen de bladeren kon ik de tekst goed lezen. Er stond: 'Staatsbosbeheer' en ook stond er, naam: Nick. Nou ja, zei mij natuurlijk niks. Ik wist wel dat deze man mij nu al irriteerde, onze gemeenschap de hele tijd te begluren. Ik vloog snel weer terug naar huis en besloot het aan Nico te vertellen. Nico zei dat we nog maar even moesten wachten met conclusies trekken. Alleen toen de avond was gevallen en de zon bijna onder was gegaan, maar nog licht genoeg om naar de 'gluurtoren' te kijken, zat hij daar nog steeds te gluren. Nico en ik schakelden de buurtvereniging in en zeiden. Bij zonsopgang vallen we aan! Eerst voorzichtig, maar als hij niet weg wil…..

Toen de volgende ochtend was aangebroken was de man weg. Gelukkig, misschien was het wegjagen dan toch niet nodig. Maar, ja, dat was weer te vroeg gejuicht, want rond de middag zat de man er weer. Dezelfde man met de groene jas en de zwarte haren en het zwarte sikje. Het enige wat ik kon doen was Nico inlichten. Nog geen vijf minuten later vlogen we met z'n vijven naar de 'gluurtoren' toe. Nico, ik en nog drie anderen van de buurtvereniging. Langzaam vlogen we naar de man toe. Eerst zou Nico het proberen. Hij ging op z'n schouder zitten. Maar er was een reactie die we niet hadden verwacht: de man ging lachen. Hij vond het leuk. Wij begrepen er niks van. Toen besloten wij allemaal ook op zijn hoofd armen en schouder te gaan zitten. We schrokken er haast van, want de man vond het nog steeds leuk. Het was meestal zo dat de meeste mensen bij wie we dat deden haast gillend wegrenden, of sloegen met hun arm. Als je het dan vaak genoeg deed waren ze wel weg.

Nico vertelde dat we morgen weer een poging zouden wagen. Morgen zou het menens zijn. Nico vloog weer terug naar de school samen met mij. Ook de andere vogels vlogen er vandoor.

Terwijl ik weer rustig op mijn kantoortje zat kwam Nico binnen. Hij vertelde me dat hij even weg moest en ik moest een oogje in het zeil houden, hij had een afspraak. Dat wilde ik wel, direct voelde ik me natuurlijk heel wat. Ik had nog nooit zo'n grote verantwoordelijkheid ergens voor gehad. Nico vertelde me dat hij vijf minuten weg zou zijn. Maar vijf minuten werden tien minuten en tien minuten werden vijftien minuten. En na een uur was hij nog niet terug. Ondertussen was school afgelopen. Bovendien had ik de school afgesloten. Ik maakte me erg zorgen over Nico. Nico bleef nooit zo lang weg als hij zei dat hij eventjes wat moest regelen. Net toen ik besloot hem te gaan zoeken kwam Merel, de buurvrouw aangevlogen. Ze was helemaal in tranen, want Nico was dood. Ik wist niet wat me overkwam, Nico kon toch niet dood zijn. Merel vertelde dat hij binnen in een grote hal had afgesproken met iemand, maar eenmaal binnen kon hij niet meer naar buiten. Toen raakte Nico in paniek. Ook waren daar binnen allemaal mensen die Nico wilden pakken. Toen schoten ze Nico dood. In het dorp begreep niemand het, hoe kon iemand dat doen. Huilend viel ik 's avonds in bed in slaap. De volgende ochtend voelde ik mij nog vreselijker. Ik wilde niet meer hier zijn, het was hier niet veilig. M'n beste vriend was hier doodgeschoten. Hoe kon dat nou. Verdrietig om Nico vloog ik weg. Na vijftien minuten vliegen moest ik al van uitputting rusten. Ik had helemaal geen energie meer om te vliegen. Op dat moment veranderde mijn leven beste mensen, want daar op de grond lag een krant. Ik heb de voorkant eruit gehaald, kijk maar waarom:

omschrijving

Van een onzer verslaggevers

Deventer - Een mus heeft maandagochtend een poging gedaan het wereldrecord dominostenen omgooien te verbeteren. Het vogeltje was het pand binnengevlogen en trof daar meer dan vier miljoen opgezette steentjes aan. Waar de organisatie van het zogenoemde Domino Day de steentjes pas vrijdag door zangeres Anastacia wil laten omgooien, was de mus al begonnen. "De mus heeft 23.000 stenen omgegooid. Gelukkig hebben we 750 beschermingen ingebouwd, anders konden we de wereldrecordpoging vergeten", aldus de geschrokken bedenker Robin Paul Weijers van deze Domino Day. Toen de mus in een stil hoekje van het FEC ging zitten heeft een medewerker van Ware Care faunabeheer maandagochtend met luchtbuks een einde gemaakt aan het leven van het vogeltje. Het huidige wereldrecord werd in 2004 door Weijers gezet met 3.992.397 omgegooide stenen. Bij de poging wordt geprobeerd 4.321.000 stenen te laten vallen. Een verschrokken natuurliefhebber uit Deventer is gaan protesteren. "Ik begrijp niet hoe mensen dit kunnen doen, hoe kan een dom spelletje de dood van een kostbaar dier betekenen", aldus de vogelgek Nick Nijman die ook fanatiek is voor Staatsbosbeheer. Hij ging in z'n eentje voor het domino day pand zitten met een bord waar hij een tekst op had geschreven die voor veel mensen onduidelijk was. Een tolk heeft het vertaald: "Het was gek genoeg een aan Turks gerelateerde tekst die veel leek op de taal van Kirchistan. Er stond: Domino Day is geen dode mus waard!", aldus de tolk. Ondertussen bleef hij het maar schreeuwen, wat natuurlijk zorgde voor veel overlast. Het leek er niet op dat deze man zou vertrekken. Dus is hij uiteindelijk door de politie verwijderd. Vrijdag kon het alsnog doorgaan ondanks de vele protesten.

Dat veranderde de zaak helemaal. Ik kende de man op de foto. Het was de man van de 'gluurtoren'. Hij had nu een naam gekregen: Nick Nijman. Mijn mening over hem was helemaal veranderd. Hij was een dierenliefhebber. Hij wilde ons helemaal niet dood hebben of zo hij wilde ons alleen maar beschermen. Ik besloot het snel aan de anderen te vertellen. De anderen vonden het ook heel bijzonder. Ineens was onze vijand onze held geworden. We vonden het in het dorp helemaal niet erg meer dat hij ons zat te bespieden. We voelden ons juist heel veilig nu.

De dood van Nico is nu een jaar terug en het gaat nog steeds erg goed met mij. Ik ben al gepensioneerd en leef nu op een heel mooi plekje in een heel mooie boom in het Deventer Bos.
Dus als je nog eens langskomt, denk dan aan mij. En zie je toevallig een mooie groene vogel in de boom zitten dan weet je meteen wie het is.

En familie Visscher: maak je geen zorgen om mij, met mij gaat het hier prima……

EINDE

4 Februari, 2006: Bijzonder nieuwtje.

Beste vrienden, familie en collega's,

Ik heb het met opzet even voor me gehouden tot het rond was, maar dit is een leuk nieuwtje. Ik heb namelijk vorige week een appartement gekocht in de Ardennen dicht bij de plaats Aywaille (provincie Luik).
Ik zie het zuiver als belegging en wil via verhuur verschillende personen hiervan laten profiteren ( wel bekenden!). Het appartement is heel rustig gelegen op de bovenste verdieping van een complex. Voordeel van dit appartement is het prachtige uitzicht over bossen en heide.
Een (voorlopig) nadeel is dat een lift nog ontbreekt. Maar hier wordt aan gewerkt. Ook leuk voor als je een weekendje in de Ardennen wilt wandelen.
En omdat ik geen zin heb om het appartement via een boekingskantoor te verhuren en daarmee de huurprijs onnodig op te drijven probeer ik eerst zelf voor de nodige boekingen te zorgen.
De huurprijs is 100 euro voor een weekend (vrijdag 14.00 uur tot maandag 11.00 uur) en slechts 200 euro voor een hele week. Wel moet je zelf schoonmaken, zodanig dat de volgende bewoner(s) er schoon in kan/kunnen trekken. Een borg vragen vind ik ten opzichte van familie, vrienden en collega's en goede bekenden niet nodig.Dat is een vertrouwenskwestie.
Ik werk hard aan een website zodat iedereen kan zien welke periodes er vrij zijn en directe boekingen mogelijk zijn.
Uiteraard zijn vrienden van vrienden ook welkom, zolang er maar geen sprake is dat de vertrouwenskwestie in diskrediet komt.
Voor een indruk van het appartement, zie bijgevoegde foto. Mail gerust als je van deze mogelijkheid gebruik wil maken.

Groet,
Astrid Visscher.
Klik -HIER- voor de foto.

3 Februari, 2006: Geslaagd.

YESS!!
Weer een opleiding met succes afgerond! Ik ben per augustus 2005 werkzaam op het Callcenter van de Belasting Telefoon in Leeuwarden.
Eerst hebben we de "toeslagen" behandeld. Dit waren vnl. aanvragen voor de huur- en de zorgtoeslag. Omdat deze afdeling naar Groningen verhuist is er personeel bijgeschoold.
Gedurende de maand januari heb ik de volgende trainingen gevolgd :
Eerst de Voorlopige Teruggaaf, IB-processen, Invorderingen en IB-fiscaal.
Tussentijds hadden we van elk onderwerp een toets en dit werd afgesloten met een Proef van Bekwaamheid.
Mocht u nog vragen hebben op dit gebied dan kunt u ons centrale nummer bellen: 0800 - 0543. U mag natuurlijk ook rechtstreeks met mij contact opnemen.
Een hartelijke groet,

Margriet Visscher

24 Januari, 2006: De pen van Philip.

Hier dan eindelijk mijn bijdrage aan deze prachtige website.
Er begonnen al wat klachten binnen te druppelen dat mijn stukje wel erg lang op zich liet wachten, dus om niet gelijk weer uit de familie gezet te worden moet ik nu toch echt de pen ter hand nemen...
Ik zal eerst even kort iets over mezelf vertellen. Ik ben geboren in Sneek, maar heb de eerste drie jaar van m'n leven in Grou gewoond. Daarna verhuisde het gezin Nota naar Sneek, en kleine Philip verhuisde mee. (Als drie-jarige heb je immers weinig keus.) En Sneek is eigenlijk altijd mijn woonplaats gebleven, op één uistapje na. Van juli 1998 tot juli 1999 heb ik een jaar in Hellevoetsluis gewoond. Maar nu dus weer in Sneek, en dat bevalt prima. Ik heb na de Mavo, MTS-electronica afgerond en ben daarna in de installatie-branche aan de slag gegaan. Eerst als electro-monteur, toen als service-monteur gas,water, electro, cv, sanitair, luchtbehandeling, en airconditioning. De afgelopen 6 jaar heb ik me gespecialiseerd op het gebied van de koeltechniek, en sinds september zit ik als werkvoorbereider/co-ordinator op de afdeling koeltechniek van een bedrijf dat professionele bedrijfskeukens produceert en installeert, ( www.bakker-profs.nl ) en mag ik een zestal koelmonteurs aansturen.
Daarnaast ben ik in december 2004 gestart met een klein eigen bedrijfje in druk- en kopieerwerk: PhinoPrint (uit te spreken als FinoPrint en niet PinoPrint!!!).
Ook in 2004 heb ik samen met een aantal leden van de Christelijke Gereformeerde Kerk en de Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt een praiseband opgericht onder de naam S.I.G.N. Als rasechte techneut verzorg ik de geluidsapparatuur van de band, maar omdat ik ook meezing moet ik tijden onze optredens de knoppen helaas aan iemand anders overlaten. Nu hoor ik een aantal leden van de Visscher-familie al denken.......: "Dat zingen van jou dat hebben we al eens gehoord, blijf jij maar liever achter de knoppen zitten...." Voor degenen die op 5 oktober niet in het witte kerkje in Sneek aanwezig waren zal ik dat even uitleggen: Tijdens de Sing-In die Margriet en ik georganiseerd hadden op onze trouwdag, hadden we 1 lied op het programma staan wat Nienke niet zo goed kende. Een beetje overmoedig zegde ik 5 minuten voor de aanvang toe dat ik die dan wel solo zou zingen, totaal onvoorbereid. En dat kun je dus beter niet doen.
In de kerk hier in Sneek voelen we ons erg thuis. We zitten midden in het proces van samengaan van twee kerkelijke gemeenten (CGK en GKV), Er is dus volop beweging. Op dit moment worden alle middagdiensten en de helft van alle ochtenddiensten gezamenlijk gehouden. In 2007 worden alleen in juli en augustus 's ochtends nog afzonderlijke diensten gehouden omdat we anders niet alle vakantiegangers een plaats kunnen bieden. Maar de rest van het jaar zullen dan alle diensten gezamenlijk gevierd worden.
Nog even heel iets anders: Heb je vragen over de zorgtoeslag, huurtoeslag, voorlopige teruggave of inkomstenbelasting, bel de belastingtelefoon.... dan heb je (een kleine) kans dat je Margriet aan de lijn krijgt. Als medewerkster op de telefonische klantenservice weet ze bijna overal een antwoord op.
Goed mensen, tot zover mijn bijdrage.

Ik geef de Pen door aan Marlieke Visscher.

12 December, 2005: Overdenking van Marjon.

Ik had een droom……

Ergens, in een toestand tussen slapen en waken bevond ik mij ineens in de kamer. Ik kon niets onderscheiden in de kamer behalve dat tegen een muur een archiefkast stond. Het waren van die archiefkasten die je ook wel in bibliotheken ziet waarin alles op alfabetische volgorde gerangschikt is naar auteur of onderwerp.
Toen ik de muur van de archiefkasten naderde, was het eerste opschrift dat mij trok: meisjes die ik leuk heb gevonden. Ik opende de la en begon in de kaartjes te bladeren. Ik deed de la weer snel dicht toen ik met schrik realiseerde dat ik de namen van elk van die kaarten herkende. En toen wist ik, zonder dat iemand het me zei, waar ik was.
Deze levenloze kamer met de smalle ladekasten was een gedetailleerde registratie van mijn leven. Hier stonden de daden van mijn leven, groot en klein, in details die ik mij niet kon herinneren. Een gevoel van verwondering en nieuwsgierigheid, soms vermengd met afschuw, vervulde me toen ik willekeurig de laden begon open te trekken en de inhoud bekeek. Soms maakte het me blij en maakte het herinneringen in me wakker, andere keren werden de schuld en spijtgevoelens zo sterk dat ik over mijn schouders gluurde of er niemand meekeek. Een dossier dat vrienden heette stond naast een dossier waarop stond vrienden die ik verraden heb. De titels varieerden van gewoon tot uitgesproken vreemd: boeken die ik gelezen heb, troost die ik gegeven heb, grappen waar ik om gelachen heb. Sommige waren gewoon lachwekkend om hun nauwkeurigheid: dingen die ik tegen mijn vriendinnen geschreeuwd heb. Om andere kon ik niet lachen: dingen die ik in boosheid gedaan heb, dingen die ik binnensmonds tegen mijn ouders gezegd heb. Steeds meer schrok ik wanneer er meer kaarten in een lade waren dan ik had verwacht. En er waren er soms minder dan ik had gehoopt. Ik was overweldigd door de totale omvang van mijn leven dat ik geleid had. Had ik in mijn 36 levensjaren de tijd gehad om elk van deze duizenden, zo mogelijk miljoenen kaarten te schrijven? Elke kaart bevestigde dat. Elke kaart was in mijn eigen handschrift geschreven en met mijn eigen handtekening ondertekend. Toen ik het dossier liedjes die ik beluisterd heb eruit pakte, realiseerde ik me dat de dossiers groeiden om hun inhoud te kunnen bevatten. De kaarten lagen strak tegen elkaar aan en toch had ik na twee drie meter nog het einde van de dossiers niet gevonden. Ik sloot het dossier beschaamd, niet zo zeer om de kwaliteit van de muziek, maar meer om de grote hoeveelheid tijd die het vertegenwoordigde. Toen ik bij het dossier wellustige gedachten aankwam, voelde ik een rilling over mijn ruggengraat gaan. Ik trok de la maar op een kiertje open, niet bereid om de grootte ervan te ontdekken en trok een kaart eruit. Ik huiverde om de inhoud. Ik werd misselijk bij de gedachte dat zo'n moment opgeschreven was. Er spookte maar 1 gedachte door mijn hoofd: NIEMAND mag ooit deze kaarten lezen!!!! NIEMAND mag ooit in deze kamer komen. Ik moet ze vernietigen! In een idiote razernij trok ik met alle geweld de lade uit de kast. Hoe groot het dossier was maakte me niet meer uit. Ik moest de lade leeg gooien en de kaarten verbranden. Maar toen ik de lade aan een kant vastpakte en ermee op de grond sloeg, lukte het me maar niet om er maar 1 kaartje uit te schudden. Ik werd wanhopig en probeerde nog eens een kaart eruit te trekken, om vervolgens te ontdekken dat het papier zo sterk als staal was toen ik probeerde het te verscheuren. Verslagen en volkomen hulpeloos stopte ik de laden weer terug waar hij hoorde. Met mijn voorhoofd tegen de muur geleund slaakte ik een diepe zucht vol zelfmedelijden. En toen zag ik het. De titel luidde: mensen aan wie ik het evangelie verteld heb. Het handvat glom meer dan die van de andere laden. Ik trok aan het handvat en het laadje van nog geen 10 centimeter viel in mijn hand. Ik kon de kaarten die er in zaten op 1 hand tellen. En toen kwamen de tranen. Ik begon te huilen. Ik viel op mijn knieën en huilde. Ik huilde van schaamte, de overweldigende schaamte die dit alles bij me veroorzaakte. De rijen archief kasten dansten in mijn met tranen gevulde ogen. NIEMAND mocht ooit het bestaan van deze kamer weten. Ik moest de deur op slot doen en de sleutel verstoppen.
Toen ik de tranen uit mijn ogen veegde, zag ik Hem. Nee alsjeblieft, Hij niet. Niet hier. Iedereen liever dan Jezus. Ik keek toe hoe Hij de laden een voor een open trok en de kaarten begon te lezen. Ik durfde niet te kijken naar zijn reactie. En op de momenten dat ik genoeg moed had om naar zijn gezicht te kijken, zag ik een verdriet nog groter dan de mijne. Het leek of hij de ergste laden opentrok. Waarom moest Hij ze allemaal lezen? Uiteindelijk keerde Hij zich naar mij om en keek me vanaf de andere kant van de kamer aan. Hij keek met medelijden in zijn ogen. Maar dit was een medelijden dat me niet boos maakte. Ik liet mijn hoofd hangen, sloeg mijn handen voor mijn gezicht en begon weer te huilen. Hij liep naar mij toe en sloeg zijn armen om me heen. Hij had zoveel kunnen zeggen, maar zei niets. Hij huilde alleen maar met me mee. Hij stond op en liep naar de muur van de archiefkasten. Hij begon aan de ene kant van de kamer en trok een lade open en begon op elke kaart zijn naam te schrijven over die van mij heen. Nee schreeuwde ik, en rende naar hem toe. Het enige wat ik kon bedenken was te zeggen nee, nee, toen ik de kaart uit zijn hand trok. Zijn naam hoorde niet op deze kaarten.
Maar het stond er, in het rood. Dik, donker, levend. De naam van Jezus bedekte de mijne. Het was geschreven met zijn bloed. Voorzichtig pakte Hij de kaart terug. Hij glimlachte en ging verder met het ondertekenen van de kaarten. Ik denk dat ik nooit zal begrijpen hoe hij dit zo snel heeft kunnen doen. Hij legde zijn hand op mijn schouder en zei: HET IS VOLBRACHT.
Ik stond op en Hij leidde mij de kamer uit.

30 November, 2005: De pen van Lars

< Beste Familie,

Allereerst wil ik even zeggen dat ik niet had verwacht dat ik de pen zou krijgen,maar ik vind het wel leuk, Astrid!
Laat ik maar beginnen… 'de steeds groter wordende neef' zit nu in het 4e jaar van het VMBO TL, ik ga hopelijk dit jaar examen doen, best spannend!
Ik vind persoonlijk TL redelijk makkelijk, het is niet zo dat ik echt een half uur per dag aan mijn huiswerk zit ofzo, wat denk ik wel nodig is.. ik had vorige week toetsweek, en de eerste onvoldoendes zijn al weer binnenL, ik leer dan ook ong. 5 min. per toets, wat ook dom is..
Als ik mijn diploma mag halen hoop ik naar het MBO te gaan, de richting die ik dan ga doen staat nog niet helemaal vast, waarschijnlijk Internationale Groothandel of Luchtvaartdienstverlener,en dan Steward worden,lijkt me een heel leuk beroep, je ziet veel van het buitenland, en dat trekt mij wel!
Het probleem met die opleiding is dat je heel gericht een beroep kiest, als ik eerst MEAO zou doen, heb ik wat langer de tijd om er over na te denken, en als ik dat mag halen (zijn we inmiddels al weer 4 jaar verder) hoop ik de HEAO er achter aan te kunnen doen.
Zijn jullie ook wel weer redelijk op de hoogte van mijn school-leven. Als ik thuis ben, ben ik meestal met vrienden, ik heb het best druk, ik train 2 x in de week,geef 1x in de week training en werk ook 3 dagen in de week, daar vertel ik straks wat over, maar nu eerst wat over het voetbal, ik zit nu in de A2 van Balkbrug, als keeper, we staan gedeeld 2e, het is een leuk team, en ik zit ook met bijna al mijn vrienden in dat team.
Als het een beetje meezit train ik over een aantal weken met het 1e van Avereest mee, maar dat geeft nogal wat problemen omdat ik sta ingeschreven bij Balkbrug, enz. enz. Ik geef ook training, aan de keepers van de E2,E1 en D2 dat is heel leuk…!
Mijn werk: ik werk als vakkenvuller bij de C1000 in Dedemsvaart, een heel leuk baantje,ik heb er plezier in en werk er nu 2,5 maand.
Nou ik denk dat jullie nu wel wat meer weten over mij!

Ik wil graag de pen doorgeven aan Philip (van Margriet)

9 November, 2005: Nieuws uit Rotterdam.

Ha die familie!

Hier weer eens een klein berichtje uit Rotterdam. Allereerst om promotie te maken voor ons gemeentekoor. Wij zijn al een aantal weken druk bezig met het instuderen van een (door onze dirigent Dirk Zwart) gecomponeerde KERSTCANTATE. Het wordt echt heel erg mooi. Ons gemeentekoor (waarin ikzelf dan ook hoop mee te zingen) zingt de premiere, wat het natuurlijk nog eens extra bijzonder maakt. Het stuk wordt op 17 december uitgevoerd in Rotterdam. Ik weet het, het is voor de meesten van jullie niet echt in de buurt, maar misschien is er iets te organiseren met gezamelijk rijden? (wij redden het in 1 3/4 uur...) De (indrukwekkende) liedteksten zijn geschreven door Ria Borkent. Het beloofd echt heel mooi en vooral indrukwekkend te worden! Voor meer informatie kan iedereen natuurlijk ook even het postertje bekijken, dat ik meegestuurd heb. Eventuele kaarten zijn ook via mij te bestellen.

En nu nog het laatste nieuws uit ons gezin. Jesse is half oktober 4 jaar geworden en zou vorige week dinsdag voor het eerst e c h t alleen naar school. Helaas kreeg hij de zondagmiddag ervoor z´n voetje tussen de spaken. Er waren foto´s gemaakt maar gelukkig was er niks gebroken of gescheurd. Hij had natuurlijk wel heel veel pijn en z´n wond ziet er ook niet al te gezellig uit (om het maar even netjes te houden). Het zal nog wel even duren voordat alles weer dicht is. Inmiddels is hij al wel een aantal dagen naar school geweest met een hele grote schoen of een slipper aan. En zolang iedereen er maar afblijft gaat het goed. Hij heeft het ´tot nu toe in ieder geval erg naar z´n zin. Toen ik pas vroeg hoe het geweest was op school antwoorden hij: "nou mama, niemand heeft me geslagen vandaag en ik heb ook niemand geslagen dus het was een leuke dag!" Wat ik hier als moeder nu van moet denken...
Met de rest gaat het ook prima. Tess loopt imiddels alweer ruim 2 maanden. Haar favoriete bezigheid is met een van onze tandenborstels in de planten woelen, overal opklimmen, en met haar fles ondersteboven stiekem een heel sap-spoor door de kamer maken. Als ze me dan ziet aankomen om het af te pakken schudt ze nog eens lekker extra hard met de fles om haar karweitje nog snel af te maken. En met z´n drieen vinden ze het geweldig om verstoppertje te doen. Kim en Jesse verstoppen zich dan en Tess gaat erachteraan. Grote lol. Dit moet ook niet te lang duren anders gaat er wat mis. Nou, tot zover ons nieuws.
En wie weet, tot 17 december in Rotterdam????

groetjes!
Marco, Jeannet, Kim, Jesse en Tess

7 November, 2005: Bericht uit Zwolle..

De pen van Astrid.

Ik heb gelezen dat ik de pen krijg, dus zal ik bij deze daar een mooi verhaal van proberen te maken!
Op dit moment ben ik 27 jaar en topfit woonachtig in Zwolle en dat bevalt prima! Na een jaar waarin het moeilijk een baan vinden was binnen het bewegingsonderwijs, heb ik op dit moment een vaste baan op een praktijkschool het Keistadcollege te Amersfoort.
Dit is een onderdeel van het Meerwegencollege aldaar. Hier ben ik de enige bewegingsonderwijzer en dat bevalt me erg goed.
De meeste kinderen op deze school hebben een leerachterstand en hebben een IQ tussen de 50-70, dit lijkt erg laag en is het ook natuurlijk maar bewegen kunnen ze als de beste! En ik probeer ze natuurlijk bewegingsonderwijs op maat te geven!
Naast dit werk rijd ik twee jonge paarden bij mijn ouders op het bedrijf, deze paarden probeer ik op te leiden door ze vaak te trainen en mee te nemen op concours om zo zelf hogerop te komen of voor eventuele verkoop. Voor deze sport heb ik een goeie sponsor het bedrijf Kwadraat. Dus de paarden en ik zijn voorzien van een mooi jack en mooie dekjes en dekens!
Naast het paardrijden probeer ik nog veel doelpuntjes mee te pikken bij de dames 1 van SV Nieuwleusen en zit ik af en toe op de mountainbike om lekker door het bos te crossen met vrienden en vind ik zwemmen nog steeds heerlijk! Al met al dus een goed gevuld programma in mijn leven wat me goed afgaat. Verder ben ik een dankbaar mens met de mensen die ik om me heen heb en de liefde die ik krijg!
De pen schuif ik graag door naar mijn natuurlijk steeds groter wordende neef Lars Visscher.
Nou Lars zet 'm op !!

Vriendelijke groet Astrid Visscher.

Anja Visscher-Hutten Dalfsen. Promotie babe?

van een van onze verslaggevers.

Op een recent gehouden landbouwbeurs in Hardenberg zijn ook een aantal familieleden gesignaleerd. Met name bij een stand van een voederfabrikant was de familie erg actief.
Naast de pennen en de boekjes die je daar kreeg, kon men een kaartje invullen met als doel een kip op veer te winnen voor een goed doel, om die als je die gewonnen had te overhandigen aan het goede doel.
Deze in het oog springende kip is ter promotie van het kip en het ei bedoeld.
Gesterkt door de reactie van een der passerende familieleden met de opmerking "vul mar niks in, ie wint toch nooit wat" ( naam bij de redaktie bekend) vulde Anja als eerste goede doel het evenementen/barbecue terrein van De Visschertjes in.
Als goede tweede doel werd er bij ons eigen huis ingevuld. Als laatste doel ,maar als het echt niet anders kan vulde Anja de kinderboerderij in Dalfsen maar in.
Maandag 31 oktober kwam het nieuws ,namelijk Anja mag de kip op veer ook wel WIP KIP in de volksmond genoemd overhandigen aan de kinderboerderij in Dalfsen.
De overhandiging van de wip kip (geheel vrij van vogelpest) zal binnen enkele weken plaats vinden ( datum nog niet bekend) Verwacht mag worden dat dit met veel toeters en bellen gepaard zal gaan. Zo niet, dan doen wij dat zelf.
Ook jullie mogen hierbij aanwezig zijn. Kaarten zijn in de voorverkoop te bestellen bij de redactie of bij uw plaatselijke VVV. Houd er wel rekening mee.... VOL IS VOL.
We zullen trachten u via de nieuwtjes op de hoogte te houden van dit nieuws.
Wilt u Anja ook inhuren als PROMOTIE BABE? Bel dan met haar manager Erwin.
Minimale vereisten zijn:
- Starttarief 60 euro excl. BTW ( korting bespreekbaar).
- Eigen kleedkamer.

Tevens te koop gevraagd: Hanekam ( om het geheel compleet te maken)

12 oktober, 2005: Scholierentour.

Hallo familie,

Zoals jullie weten heeft Nienke vandaag meegedaan aan de provinciale finale van de scholierentour.
Het is haar echter niet gelukt om door te gaan naar de landelijke finale. Ondanks goede kritieken van de jury werd een ander meisje verkozen om mee te dingen naar 1 van de 4 plaatsen in de landelijke finale.
Het was overigens een hele leuke middag in Raalte. Na aankomst werd er eerst kennis gemaakt met de andere deelnemers en met begeleider Jan Vayne.
Vervolgens werd er door alle 5 deelnemers met hem gerepeteerd.
De publieke belangstelling was matig, het overgrote gedeelte kwam uit Raalte. Nienke had een +/- 15 koppige supportersschare om haar aan te moedigen, waaronder zelfs een echtpaar uit het Utrechtse 'De Meern'.(Nou?)
Om 16.00 uur werd er begonnen met het programma, met als presentatrice Lucille Werner, die dit op een hele leuke manier deed. Vier zangeressen en één pianist deden hun uiterste best om een goede indruk te maken op de jury.
Onder de juryleden waren de muzicaal redactrice van het Overijssels dagblad 'De Stentor' en een blijkbaar bekende violist.
Tijdens het juryberaad werd het publiek vermaakt met een instrumentaal intermezzo van Jan Vayne en de violist. Echt fantastisch.
De winnares werd een 15 jarig meisje uit Raalte met een mooie volle stem die een liedje van zangeres 'Do' zong.
Al met al een hele gezellige middag en Nienke weer een ervaring rijker.
P.S: Er staan enkele foto's in het fotoalbum, de kwaliteit is vanwege podiumbelichting(en de fotograaf) nogal matig.

Groeten uit Balkbrug.

22 September, 2005: Pennevruchten van Henk Jan.

Beste familie,
Eindelijk hebben wij de pen (van Marlies) gevonden. Het nieuwe kerk-, bijbelstudie-, school-, werk- en voetbalseizoen is bij ons ook weer begonnen en de vakantie lijkt wel weer een jaar geleden. Persoonlijk heb ik (Henk-Jan) altijd erg veel moeite om weer met het werk te starten na de zomervakantie. In de praktijk resulteert dit vaak in een extra lange vakantieperiode en daarna veel lange werkdagen om de achterstanden weer in halen. We hebben dit jaar voor het eerst de vakantie in Nederland doorgebracht. Met de tourcaravan van Pa en Ma op een minicamping bij een boer in Vrouwenpolder. Hoewel er slechts een trampoline, schommel en zandbak waren en een ('s avonds)geopende snackbar zich circa 12 Km. verderop in Middelburg bevond is het ons goed bevallen. We hebben een paar stranddagen gehad en vanwege het wisselvallige weer was er ook een paar dagen voldoende wind om te surfen.

Het leven in Nieuwleusen bevalt ons nog steeds erg goed. Met name de kerk, het gezin en de school binnen één gemeente vinden we erg prettig. Het gemeenteleven reikt hierdoor verder dan de kerkdiensten en de bijbelstudieavond op zondag. Met Oscar, Angie en Luisa gaat 't goed. Oscar is over naar groep 4, Angie naar groep 2 en Luisa zit nu in groep 1 en ze vinden het erg leuk. De taal achterstand is ondanks de wekelijkse logopedie met name bij Oscar goed merkbaar met het aanleren van rekenen en taal. Gelukkig frustreerd het hem niet en durft hij in de klas veel te vragen aan de juf en aan de klasgenoten. Het effect van een paar jaar logopedie vóór groep 3 merken we bij Angie. Hoewel ook Angie een behoorlijke taal achterstand heeft gaan de oefeningen t.o.v. een jaar geleden veel beter. We merken het verschil in taalontwikkeling dagelijks als Luisa aan het woord is. Goedgebekt als ze is vliegt de ene vloeiende volzin na de andere over tafel. Luisa is een echte kleuter die erg trots is op zichzelf. En natuurlijk zijn wij trots op alle drie de kinderen. Doordat ze nu alle drie naar school gaan merken wij dat de afgelopen 2 jaar wel heel erg snel zijn gegaan en dat de "thuisperiode" wel heel erg kort is geweest. Hoewel hierdoor meer tijd is vrijgekomen voor werk e.d. is het nog steeds een beetje wennen. Vooral voor Henk-Jan die de maandag altijd met Luisa thuis was en dan druk bezig was met de dingen die in het weekend waren blijven liggen of over waren overgebleven. De kranten van de vorige week lezen, de tuin doen en de overgebleven taart of koeken opmaken bij de koffie. Via mond op mond reclame groeit het bedrijfje van Marjona redelijk door. Met het bedrijfje van Henk-Jan gaat het wat omstuimiger en door het inlenen van 1 of 2 externe mensen lukt het iedere keer weer om alles tot een goed eind te brengen. In De Meern hadden we één jongen in loondienst maar dit is nu niet meer het geval en daarom lossen we het voorlopig maar op deze manier op. Verder geeft het ons beiden de mogelijkheid om als zelfstandige te kunnen werken en al komt het niet vaak voor, als het moet kan Henk-Jan ook een dag huisman zijn.

Groetjes en tot ziens, Marjona en Henk-Jan

Ik geef de pen door aan Astrid Visscher

ps. hierbij nog een paar vakantiefoto's;(Fotoalbum)

13 September, 2005: Vakantieverslag van de Pierikjes.

Hallo allemaal,

Het heeft een tijdje geduurd, maar als nog een bericht van ons. Het was een hele leuke vakantie. lekker weer gehad en veel dingen bezocht. we gingen vrijdag op zaterdag nacht rond 2 uur weg uit het leukste plaatje van Nederland DALFSEN!!! We reden lekker door, dus we waren al snel in Duitsland. Na ong. 4 uur hadden we ff geen zin meer om te rijden, dus gingen we even uit de auto (voor zover we er uit konden komen)! Na een kwartier gingen we de auto weer in. Al snel waren we in Zwitserland en daarna in Frankrijk. Toen we in Annecy waren dachten we: ‘we zijn er bijna.’ maar dat viel een beetje tegen. Het was in Annecy namelijk heel druk, dus voor je Annecy eens door was, was je al weer goed een half uur verder. We waren wel een uur te vroeg op de camping, maar dat was geen probleem. Al snel werden we naar onze tent gebracht. Snel onze spullen uitpakken en zwemmen maar. Een paar uur later gingen we naar de winkel even spullen kopen om het weekend door te komen. We kwamen daar en meteen konden we een aantal dingen niet vinden. Nou ja, niks aan te doen. ’s Avonds werd het al snel donker, dus ook snel koud en omdat we die nacht weinig geslapen hadden gingen we maar naar bed. De volgende ochtend was er een gat in een stokbrood geknaagd. Niet zo leuk, maar Rieks had een goed idee. De dakkoffer van het dakhalen en daar ons eten in doen. Dat ging gelukkig wel goed. Het was die dag zondag en in de buurt werd een dienst gehouden voor Nederlanders die daar in de buurt waren. Daar zijn we toen naartoe geweest. Ook waren er mensen uit Rheeze. Zij stonden toevallig bij ons op de camping. Die dag hebben we een beetje rond gereden. De volgende dag zijn we col de la Forclaz op geweest. Dat was ongeveer 1150 m. Daar was het uitzicht op het meer al heel erg mooi. Ook zagen we veel parapenters. Het leek Agnes ook leuk om te doen, maar de prijs werkte niet echt mee. Toen gingen we maar weer naar de tent en gingen lekker zwemmen. Na het eten de afwas doen en daarna even niets doen. ’s Avonds een paar keer het favo spel van Lars doen: Dick Bruna kwartet!! Zo ging het een paar avonden door. We hebben veel koude dingen gedaan, zoals: naar een ijsgrot, naar een gletsjer en de Mont Blanc bekeken en 2 keer gezwommen in het meer van Annecy wat erg koud was. De eerste keer dat we in het meer zwommen zaten we achter een camping. De 2e keer waren we op een plek waar een duikplank en een glijbaan waren, maar daar was het wel meteen 20 m diep. Het was wel erg mooi daar. We hebben ook wat meer avontuurlijke dingen gedaan. Rodelen, survivallen, met de kabelbaan 800 meter omhoog naar de top van de Sambuy, vanwaar je de Mont Blanc heel mooi kon zien. Daar hebben we ook de gezinsfoto gemaakt, die natuurlijk gemaakt is door Nederlanders. We zijn 2 keer wezen rodelen. Bij de Sambuy en bij Chamonix-Mont-Blanc. Tip: als je de Mont Blanc wilt bekijken of iets anders in die buurt, kun je het beste heel vroeg weg gaan i.v.m. drukte. Het survivallen was ook erg leuk. Rieks is met Bert en Agnes de lange route gaan doen. Die duurde ong. 3 uur. Ook Lars mocht een route doen. Die was speciaal voor kinderen van zijn leeftijd. Omdat het niet druk was, mocht hij 2 keer. Hij was binnen een uur klaar, dus ze moesten erg lang wachten. De watervallen in Rouget (in totaal 5) waren erg leuk. Ook kon je daar in een droge rivierbedding lopen, waar een klein bergstroompje doorheen liep (zie foto waar agnes op staat). De reis er naartoe was wel lang. Toen we voor de 2e keer op col de la Forclaz kwamen, zagen we de koeien, de bergschapen en een delta-vlieger die op het punt van vertrekken stond. Toen waren we nog verder omhoog gelopen om te kijken bij het hoge parapenten. Dat was erg leuk om te zien. Ook zagen we, toen we er heen liepen, een salamander. Annecy is erg gezellig. ’t is leuk om er gewoon doorheen te lopen of om er te winkelen. in annecy liep ook een klein watertje. Ook was daar een H&M. Aan het eind van de eerste week, op vrijdag, was er op onze camping vuurwerk. In Frankrijk hebben ze erg mooi vuurwerk. Toen we de eerste dag kwamen, bleek dat het mooiste vuurwerk van Frankrijk die avond in Annecy zou zijn, maar omdat we zo moe waren zijn we maar niet geweest.
Het was een ontzettend leuke vakantie en wel voor herhaling vatbaar. Dus voor zover onze vakantieverslag over Annecy.

Groetjes ‘de Pierikjes’

ps. Neem koffiemelk en gewoon brood mee. Dat is daar onbekend

9 September, 2005: Update uit Deventer.

Het nagesprek in Groningen.

Afgelopen maandag 5 september zijn we in Groningen geweest voor het nagesprek met de arts die Rowin heeft behandeld. Tijdens zijn leven en na het overlijden zijn er ontzettend veel onderzoeken gedaan naar wat het kleine ventje mankeerde. Al vanaf het begin dat hij in het UMCG in Groningen was opgenomen vermoedde men een stofwisselingsziekte. Nu bijna drie maanden later zijn de onderzoeken afgerond en is de diagnose definitief dat Rowin de stofwisselingsziekte Rhizomele Chodrodysplasie Punctata (RCDP) had. In het stukje na deze brief wordt uitgelegd wat RCDP is. We waren zelf al aardig voorbereid op deze diagnose. De verdenking naar RCDP bestond al en toen wij begrepen dat het ook in de familie zit was het voor ons al bijna zeker. Hoewel we inmiddels wel toe waren aan wat duidelijkheid, is dit toch wel moeilijk. Welke keuzes maak je nu naar de toekomst toe. Dat Rowin RCDP had betekent dat wij allebei drager zijn van dit 'foutje' en dat we het aan een volgend kind dus weer kunnen doorgeven. Het risico op een kindje met RCDP is ongeveer 1 op 4. (Hoe het precies zit is voor niet specialisten niet te snappen). Durven we dit risico te nemen of heeft God een ander plan met ons?! We zijn er nog niet uit en dat hoeft gelukkig ook niet. Ik merk zelf dat het weten van de definitieve diagnose weer een stap is die verwerking vraagt. Het haalt wel de hele periode die we met Rowin doorgemaakt hebben weer naar boven. Mijn Ilona en Rick hebben video opnamen gemaakt van Rowin in het ziekenhuis. Deze hebben ze nu gemonteerd met wat foto's, de kaartjes en de muziek van het lied 'Heer U doorgrondt en kent mij' (opwekking 518). Dit is echt ontzettend mooi om terug te zien. Het is goed om te zien wat voor mooi ventje het was. Soms herinner je je alleen nog maar dat hij zo vreselijk ziek was. Op zich gaat het met de verwerking wel goed. Nick heeft vanaf het begin zijn werk bij Staatbosbeheer (waar hij op uitzendbasis zit) op kunnen pakken en ik heb nu ook wel weer zin om aan het werk te gaan. Zelf heb ik het idee dat als ik weer kan werken, ik weer de 'oude' ben. Volgende week maandag (12 september) begin ik weer voor 3 dagen in de week. Ik neem nu 2 dagen in de week ouderschapsverlof op wat ik met Jarick niet heb gebruikt. Hoe het dan gaat zien we vanzelf. Het is moelijk in te schatten wat Jarick van alles heeft meegekregen. Soms heeft hij het ineens over Rowin en dan weer tijden niet. Het is soms moeilijk om te zien hoe lief hij is met andere baby's. Dan bedenken we ons weer dat hij ook een broertje had. Wel is hij aanhankelijker geworden. Soms krijg je ineens een knuffel van hem en komt hij even vertellen dat hij lief is. Aan de andere kant is het gewoon het ondeugende jochie gebleven wat graag met zijn neefje steentjes in opa Nijmans fonteintje gooit of met andere kinderen speelt. Dat laatste leert hij steeds beter. Dit is wel ongeveer de update wat ons betreft. We hopen elkaar gauw weer te zien.

Groetjes van Nick, Henrike en Jarick.

WAT IS RCDP ?
Korte beschrijving Rhizomele chondrodysplasie punctata (RCDP) is een erfelijke aangeboren stofwisselingsziekte die valt onder de peroxisomale aandoeningen. Bij peroxisomale aandoeningen is er door een verandering in het erfelijk materiaal een stoornis in de peroxisomen. Peroxisomen zijn kleine organen (organellen) in een cel, die met behulp van enzymen -enzymen begeleiden chemische reacties- zorgen voor de afbraak van afvalstoffen. Bij peroxisomale ziekten raakt de afbraak van afvalstoffen verstoord, waardoor ze zich ophopen in de cellen. De opeenstapeling van afvalstoffen is giftig en bemoeilijkt het functioneren van de cellen. Dit veroorzaakt ten slotte schade aan organen en weefsels. Voor peroxisomale ziekten kunnen verschillende oorzaken zijn. Soms zijn er geen of minder dan normaal peroxisomen aanwezig in de cellen. Het kan ook gebeuren dat er wel voldoende peroxisomen zijn, maar dat een of meer van de enzymen in het organel ontbreken of niet volledig functioneren. Bij RCDP is er sprake van een verandering in het erfelijk materiaal, waardoor een tot vier van de enzymen in de peroxisomen niet goed functioneert. Er zijn drie typen RCDP, waarbij bij type 1 alle vier enzymen een tekort aan activiteit vertonen en bij type 2 en 3 één enzym. Hierdoor ontstaat een stapeling van verschillende stoffen, waaronder fytaanzuur. Fytaanzuur is een vetzuur dat gevonden wordt in voedingsmiddelen als zuivelproducten, rundvlees, lamsvlees en een aantal soorten zeevis en schaal- en schelpdieren. Kenmerken van de aandoening zijn afwijkingen aan de wervels, vertraagde groei, gekromde gewrichten, aangeboren staar, een droge schubbige huid (ichthyose), en ernstige verstandelijke achteruitgang. Meestal zijn op röntgenfoto's stippeltjes kalkafzetting in het kraakbeen van schouder en/of heupgewrichten zichtbaar. Bij type 1 RCDP komen soms mildere vormen voor, waarbij de symptomen minder ernstig zijn.
(Kopie van www.erfelijkheid.nl)

27 Augustus, 2005: Vakantieverslag Bram en Marjon

Fijn om weer op de site te kunnen zien en te lezen wat iedereen bezighoudt en waar de vakanties naartoe zijn gegaan. Ik had wel even wat tijd nodig om alles door te kijken. Toch wel erg leuk zo’n site van de family. Wij zijn ondertussen ook weggeweest en hebben echt genoten. We zijn naar Lac de Serre poncon geweest in Frankrijk in de Haut-Alpes. De heenreis hebben we rustig aan gedaan. De caravan was ’s ochtends ingepakt en we hebben toen ’s middags al een stuk gereden. Daarna nog anderhalve dag tot we op de plaats van bestemming waren. Echt super als je daar aan komt rijden. In een keer zie je dan dat prachtige blauwe meer liggen tussen de bergen. Wat een prachtig stukje schepping. Kinderen en de mama’s (tja, er moet toch iemand op de kleine kindjes letten) gelijk het zwembad in. Het was die dag namelijk broeierig warm. De mannen de voortent en de tent opgezet (we waren met vrienden op vakantie dus de taken waren snel verdeeld). Daarna alles ingeruimd en genieten maar. Super klimaat. Overdag bikini, ’s avonds koelt het lekker af. Een echte aanrader. Een extraatje deze vakantie was dat we de catamaran mee konden nemen. Dus als er wat wind stond, gingen er wel een paar het water op. Ook Sharon en Robin hebben al flink in de trapeze gehangen. Echt super. En als ze dicht bij de kant (en dus in het zicht) kwamen, gingen de handen achter het hoofd alsof het niks voorstelt (’t zit er al vroeg in…). Sanne en Boaz vermaakten zich ook veel met de cd Bambi. Het verhaal is als de film (met de muziek en alles), iets ingekort, alleen zonder beeld. Boaz (gek van dieren) had al zijn dieren mee en die werden keer op keer weer uitgestald, waarbij Sanne en Boaz, met een paar kinderen van onze vrienden, hun rol op zich namen en letterlijk de hele cd meespeelden. Met alle geluiden erop en eraan. Geweldig om te zien (helaas was onze camera stuk). Jullie snappen waarschijnlijk wel dat wij die hele cd ondertussen ook wel kunnen dromen. Wat we ook nog niet eerder hadden meegemaakt was dat er zoveel christenen rond dat meer op vakantie zijn. Op zondag verzamelen ze zich op een camping op een veldje om met elkaar te zingen en naar een overdenking te luisteren. Heel gaaf om met zoveel christenen te zijn. Helaas was dat voor ons nog maar een zondag. Na onze vakantie hoorden we dat er op een andere plek nog zoiets was. Zo heel af en toe hoorde je, als je bij de tent zat, een hoop gebrul. Dat was Bram die in de speeltuin achter de kids aan liep te vangen. Een hoop kinder geschreeuw en gelach. Die Fransen zullen wel gedacht hebben…Apart volk die Nederlanders. We hebben een paar foto’s meegestuurd. Twee daarvan behoren niet tot de vakantiefoto’s maar wilde ik toch even laten zien. Op de laatste schooldag mochten de kinderen verkleed naar school. Sanne vond dat geweldig. Als echte prinses ging ze heen. Op school eerst toch nog wat verlegen, maar dat was er snel af. Onze jongste telg moet het thuis natuurlijk opnemen tegen allemaal groten. Af en toe toont hij ons hoe sterk hij wel niet is, alle kleren (oke, op deze foto heeft hij dan niet zoveel aan, maar goed..) worden dan opzij getrokken om z’n enorme spiermassa te tonen. Wat een kanjer niet? Verder vragen veel mensen altijd aan ons of het wel een beetje wil met vier kinderen zo’n eind rijden. Kijk maar bij de foto’s, dan snap je wel waarom dat prima gaat…! Nou, ik ben benieuwd naar verdere verhalen..! Enne, Nienke, als het enigszins uitkomt ben ik ook van de partij! Mooi gezongen hoor.

Groetjes,
De Beute’s

27 Augustus, 2005: Visscher/Gunnink dag.

Hallo allemaal.

Omdat wij zoveel verjaardagen hebben in april, mei, juni, juli en aug. bij de Visschers en de Gunninks, hebben we vorig jaar besloten dit eens anders te gaan doen. I.p.v. alle verjaardagen af te lopen, fietsen, autorijden , noem maar op met cadeautjes, bloemetjes , benzinekosten en wat al niet meer , zijn we vorig jaar met z'n allen naar het dierenpark in Amersfoort geweest. Daarna met z'n allen lekker pannenkoeken gegeten. Heel gezellig. Afgelopen zaterdag 20 aug. was het weer zover. Edwin en Anna-Marieke hebben dit even prof. aangepakt. Gewoon even een paar data's prikken en geef maar op wanneer je kunt. We zijn dit keer naar Enkhuizen geweest. De sprookjestuin voor groot en klein. Echt fantastisch! Daarna zijn we met z'n allen naar de Zigt gegaan in Warmetuut, alwaar de stoelen en tafels etc. al klaar stonden voor een gezellige barbeque. En we troffen het met het weer. Het bleef droog en we konden heerlijk buiten zitten. Ook de kinderen vermaakten zich prima met eten en spelen. Aangezien Kim 19 aug. jarig was hebben we haar verjaardag uiteraard niet zomaar voorbij laten gaan. Natuurlijk kreeg ze cadeautjes. Op de foto is ze aan het showen en je ziet dat dit een toekomstig voetballertje wordt voor het fam.voetbal. Het was wel heel grappig dat zij bij het aantrekken van de kleren de kousen tot aan haar kruis optrok. Was wel even lachen natuurlijk maar ze had ze gauw weer goed tot onder de knie. Volgens mij heeft ze dat expres gedaan, want ze houdt wel erg van grapjes. Al met al was het een hele gezellige dag en we kunnen het iedereen aanraden. Op de site zijn de foto's te zien als het goed is.
Groetjes uit Noord-Holland.

11 Augustus, 2005: Vakantieverslag Marco en Jeannet.

Vakantie verslag,

Wij hebben onze vakantie in eigen land doorgebracht. Heerlijk! Alleen al het idee dat je bij de onvermijdelijke vraag van de kinderen "mam, hoe lang moeten we nog rijden?!" gewoon kan antwoorden dat we er binnen een half uurtje al zijn!
Wij hebben ons de afgelopen twee weken namelijk verschanst in onze vouwwagen op camping Duinrell in Wassenaar. Het weer was echt hollands, de ene dag droog, de volgende dag regen en de dag daarop weer stralend weer. Wij stemden ons dagprogramma hier dan ook maar op af. Bij droog weer: de 'buitenafdeling' van het pretpark (voor de echte visschertjes handig om te weten: met gratis entree!). Bij nat weer bezochten we de overdekte attracties van het pretpark (zoals het Tikibad (entree met korting) en o.a. een geweldige show van meesterillusionist Hans Klok, ook al gratis) en bij zonnig weer maakten we (opnieuw gratis) gebruik van het buitenzwembad of gingen we naar het strand.
Voor de kinderen was dit toch wel de ideale vakantie. Kim en Jesse durfden echt overal in. En Tess ging natuurlijk ook mee, in de buggy. Aangezien zij haar dagslaapjes altijd in de buggy doet (ivm haar reflux) was dit op het pretpark ook geen probleem. En Tess maakte regelmatig een ritje in het spoortreintje of in de locomotief waar speciaal voor de hele kleintjes een stoeltje met riempjes gemonteerd was. Vooral dit laatste vond ze geweldig. Draaien aan het stuurtje en steeds maar drukken op het sireneknopje. Als ze eruit moest wist ze niet hoe hard ze tegen moest spartelen. Ze had er de hele dag wel in willen blijven zitten. Om de kinderen toch ook nog iets anders mee te geven als aandenken aan deze vakantie, nam Marco ze regelmatig mee op kikkerjacht. Geweldig vonden ze dat. De duinen in om zoveel mogelijk kikkers te vinden, dan mama even laten griezelen bij de aanblik van zoveel kikkers, en dan weer terugbrengen natuurlijk. Al met al, heel erg leuk om eens op deze camping te staan. Alleen achteraf gezien was twee weken wel lang genoeg. Want om nu te zeggen dat we uitgerust zijn na deze vakantie.... Wat wil je ook met zo´n pretpark op een paar honderd meter lopen afstand. Dan kan je natuurlijk niet van ze verwachten dat ze de hele dag rustig samen voor de tent gaan spelen. Nu maar hopen dat ze niet denken dat iedere camping zo´n leuk 'speeltuintje' heeft. Maar goed, dat zien we hopelijk volgend jaar wel weer. Voor degenen die dat leuk vinden hebben we wat vakantiefoto´s in het fotoalbum laten zetten.

Groetjes!
Marco, Jeannet, Kim, Jesse & Tess

5 Augustus, 2005: Update uit Sneek.

Nieuwe banen.,

Hier weer een "up-to-date-je" uit Sneek.
Per 29 augustus heeft Philip een nieuwe baan: hij gaat bij Bakker koeltechniek werken in Berlicum. Hij mag de servicebus inruilen voor een bureaustoel, en we verwachten dat dit een fijne omschakeling zal zijn. Hij is gevraagd voor deze vacature en heeft erg veel zin in deze nieuwe uitdaging.
Hij mag nu op kantoor zijn werkzaamheden gaan uitvoeren; afspraken maken, en monteurs die onderweg zijn aansturen. Een mooie regelmatige baan dus, zonder weekenddiensten en storingsdiensten.....heerlijk!
Ik kreeg gister bericht dat ik GESLAAGD ben voor een examen van de belastingdienst! Hiermee heb ik per 5 sept. ook een nieuwe baan: telefonisch medewerker klantenservice. Via tempo-team ben ik aangenomen om dit werk voor de belastingdienst te gaan doen. Omdat per januari de zorgwet, wet huurtoeslag en wet kinderopvang van het VROM naar de belastingdienst gaan, verwachten ze een stroom aan telefoontjes. In Leeuwarden worden het i.p.v. 50 werkplekken nu ruim 200.
Wel moesten we eerst een 3-daagse cursus volgen en een examen, hierna volgen nog 3 proces dagen waarin we met het systeem gaan werken. k Ben hier erg blij mee: van "witte werkster" weer naar een heerlijke kantoorbaan bij de belastingdienst.
Natuurlijk hoop ik dat er ook nog nieuwe opdrachten komen wat betreft de afscheidsbegeleiding, want hier ligt toch wel mijn hart, in dit werk. Deze week stond er een artikel in een zakelijke advertentie krant: "Met het oog op Friesland", en ik hoop dat dit ook weer wat bekendheid brengt. Daarnaast ben ik volop aan het "brainstormen"en mensen aan het benaderen voor een officiele opening van "Maryvonne afscheidsbegeleiding" op D.V. zaterdag 17 september in ons kerkgebouw: het "witte kerkje bij het station"in Sneek.
Hier wil ik wat laten zien over het werk als ritueelbegeleidster en het een en ander presenteren. Natuurlijk zijn jullie hier allemaal van harte welkom. Nadere infromatie volgt.
Dan wens ik jullie allemaal Gods zegen, een goed weekend, fijne vakantie ( ook voor Bennart die zaterdag hoopt te vertrekken naar Tunesie voor een vakantieweek en Gusta die een week naar de Belties gaat met vriendinnen)
Groeten,

Philip en Margriet

1 Augustus, 2005: Bericht uit Hoogeveen.

hallo familie,

Even een berichtje uit Hoogeveen.
Alles loopt lekker. Ik ben op dit moment al vrij ( voor en nadeel van het onderwijs) en rick is nog aan het werk. We gaan laat op vakantie ( 25 aug. pas) dus hij rijdt nog even rond met de AGIB wagen. Dit jaar gaan we Rhodos eens van dicht bij bekijken met een groep van 8 vrienden incluis onszelf.
Rick krijgt er volgend jaar wat nieuwe uitdagingen bij. Hij wordt op 21 aug. bevestigd als diaken en hij wordt jeugdleider van de jongste verenigingsgroep. Hij heeft verder een goed gesprek gehad met de 'directie' van AGIB en (waarschijnlijk) wordt zijn contract in september verlengt. Dus er is ook (nog) een baan na 1 september zoals het er nu uitziet. Ik ga weer verder met Jeugd&Pastoraat en de Evang. Commissie wat ( beide) leuk werk is, hoewel de mensen in hoogeveen soms wel iets meer inzet mogen tonen . Het is soms zo moeilijk om mensen te krijgen voor de EC. Verder heb ik (eindelijk na 3 jaar werken bij landstede) een vaste aanstelling gekregen, dat geeft je wel wat meer rust. Elk jaar juni afwachten of je kunt blijven of dat je nieuw werk moet zoeken is echt niet wat. Ik geef niet alleen maar les, maar heb er ook verschillende taken bij; mentor en coach, stagementor, excursies, examensecretariaat enz. Wonen in Hoogeveen is erg leuk, je leert er steeds meer mensen kennen en (blijkbaar) kennen de mensen ons ook.

Allemaal een fijne vakantie
The Lord will keep thee from all evil; he will keep thy soul.
The Lord will keep thy going out and thy coming in, from henceforth and for evermore
Psalms 121; 7-8

greetz. Rick en Ilona.

1 Augustus, 2005: Vantieverslag Tijmen en Gerda.

Familie

Eindelijk dan weer eens wat berichten uit Noord-Holland.
Wij hebben mogen genieten van een heerlijke vakantie in Duitsland. Wij vertrokken 23 juni naar voormalig Oost-Duitsland. Samen met vrienden uit Broek op Langedijk. De 1e overnachting hadden wij in Eisenach. Aangezien de camping niet zo bijzonder was hebben wij hier een paar dagen gestaan. Overdag hebben wij met de auto(zonder caravan) een paar andere campings in de omgeving bezocht. Uiteindelijk is de keuze gevallen op Camping Paulfeld in Catterfeld. Een mooie camping . Netjes en alles prima voor elkaar. Vanuit hier hebben wij verschillende wandelingen gemaakt en ook gefietst. Maar dat valt daar nog best tegen. Wij zaten op een hoogte van ong. 600-800 meter. Fietspaden kennen ze nog niet echt. Je kiest een bospad en hun tekenen een fietsje op een boom. Het was vooral voor de dames nogal afzien. Daarom hebben wij ook verschillende bezienswaardigheden per 4-wieler bezocht. Wij zijn o.a. in Erfurt-Weimar- Kamp Buchenwald en op nog veel meer plaatsen geweest.

Na 14 dagen hebben wij besloten om toch nog wat meer te kunnen fietsen naar Kassel te gaan. Wij hebben hier nog een prachtige week gehad op de stadscamping . Wij stonden aan de rivier de FUNDA. Hier hebben we nog de nodige km. bij elkaar gefietst en ook enkele prachtige bezienswaardigheden bezocht.
Al met al een heerlijke vakantie met onze vrienden. Wij hebben wat foto,s opgestuurd naar de WEB-MASTER. Deze foto's zijn op de vakantiepagina te zien.
Wij wensen ieder die nog gaat een fijne vakantie en wie niet gaat: ook thuis kun je genieten en wie alweer terug is werk ze en tot ziens of horens.

Groeten
Gerda en Tijmen.

17 JULI, 2005: Bericht van Margriet en Rieks.

Hallo allemaal,

Na het lezen van het eerste vakantieverslag, een stukje van ons, die nog een week naar school moeten, en nog een week moeten werken ......
Zoals gezegd, bij ons moet nog een week geploeterd worden, voordat er van een (welverdiende) vakantie genoten kan worden. Dat laatste weekje, dat lukt nog wel, de rapporten zijn binnen, het werk is (bijna) gedaan.
Rieks moet nog even wat huizen afwerken voor van Pijkeren, maar hoeft nog maar 1 week te werken. Hij heeft de eerste week ATV-dagen en vanaf 1 augustus t/m 19 augustus bouwvak. Bert gaat de komende week op kamp van de kerk (laatste keer), maar moet daarna nog één week werken, hij heeft alleen de officiële bouwvak. Agnes is al een aantal weken vrij, is over van HAVO-3 naar HAVO-4. Ze helpt in haar vrije tijd graag op de basisschool, en gaat vanaf 25 juli vakantiewerk doen bij 'de Bron' in Oudleusen. Jeanine heeft nog 4 dagen de tijd om nog wat op te steken in groep 7, ze gaat na de vakantie naar de laatste groep op de basisschool (wat gaat de tijd toch snel) Lars gaat na de vakantie naar groep 2, wat hem erg leuk lijkt. Hij heeft afgelopen donderdag zijn zwemdiploma B gehaald. Ondergetekende heeft altijd vakantie als huismanager (hum, hum). Maar zij moet nog 4 dagen werken voor het zomerreces begint. Wij hopen weer nieuwe energie op te doen in Frankrijk. Dit jaar voor het eerst. We hebben in Lathuile een kant-en-klare tent gehuurd via Happy-Tent, van 6 t/m 20 augustus.
Heel spannend, toch wel, want hoe gaat het onderweg, welke route nemen we enz. Volgens ooggetuigen is het een mooie omgeving, bij het meer van Annecy, en we hopen ook de indrukwekkende Mont Blanc te bekijken. Op deze manier mogen we ook van Gods machtige schepping genieten. We hopen dat Hij ons, maar iedereen die op vakantie gaat of thuis blijft wil bewaren. Als we terug zijn proberen we foto's op de site te zetten, we hopen dat dat lukt. Wie nog goeie tips voor ons heeft w.b. onze reis/vakantie naar Frankrijk, we staan daar graag voor open.
Allemaal een goede tijd toegewenst.

Groeten van Margriet, Rieks en de kids

15 JULI, 2005: Bericht van Pieter en Henriët.

Beste familie,

Na veel leesplezier van de site zullen wij nu ook onze bijdrage leveren!
We zijn gisteren (donderdagavond) net terug gekomen van een heerlijke vakantie in Zeeland. Erg leuk om dan weer de fam. website te bezoeken en alle nieuwtjes en berichten weer te lezen. Ook felicitaties voor iedereen die goed nieuws te melden had en beterschap voor tante Hennny met de gebroken elleboog. Sterkte ermee hoor! Nou... wij zijn dus net terug van onze vakantie in Kamperland. We zijn wezen kamperen op RCN-camping "de Schotsman" te Kamperland. We hebben het errug gezellig gehad, samen met Janet en Jakob en de kinderen zij waren onze buren in de vakantie! Wij zijn gelukkig niet weggespoeld vanaf de camping hoewel we het eerste weekend van zondag op maandagnacht echt noodweer hebben gehad. Flinke regen en hevige onweersbuien. Het ging behoorlijk hard te keer en dat gedurende een hele nacht en de daarop volgende ochtend. Dan voel je je niet echt op je gemak in een tent, maar gelukkig is het goed gegaan en hebben we het in de tent (op 1 natte plek na) tocht goed droog kunnen houden. We hebben vooral deze laatste week echt mooi weer gehad en we hebben ook lekker gezwommen in het zwembad en we zijn ook bij het Veerse meer en het strand geweest, heerlijk! Verder hebben we leuke uitstapjes gemaakt naar Miniatuur Walcheren, erg leuk om daar alles in het klein te bekijken. Ook zijn we naar Waterspeelland Neeltje Jans geweest dat was ook leuk en interessant om te zien. Verder zijn we nog naar de geboortestad van Henriët geweest....naar het mooie Zierikzee en we zijn nog naar Goes, Middelburg en Veere geweest. De kinderen hebben zich ook prima vermaakt. 1 dag na aankomst werd er een nieuw zwembad op de camping geopend en dat zag er echt geweldig uit met mooie glijbanen, een stroomversnelling en een waterval en ook met leuke peuterbaden voor de allerkleinsten. Ook konden de kinderen 's-morgens en 's-avonds met een treintje mee dat over de camping reed om kinderen heen en weer te brengen naar de recratiezaal waar van alles te doen was: verhaaltjes vertellen, speurtochten, knutselen, tandpasta maken. De mannen Jakob en Pieter zijn nog lekker wezen waterskieën. Ze hebben er veel plezier aan gehad en hebben heel wat rondjes gedaan met vallen, zwemmen en opstaan. Erg leuk trouwens om naar te kijken. Kortom we hebben een geslaagde vakantie gehad en gaan nu verder met uitpakken, wassen, strijken en boodschappen doen en .......feesten, want Tim wordt morgen (16 juli) 4 jaar! Iedereen die nog op vakantie gaat (en ook de thuisblijvers of degenen die naar Rondhaus gaan) wensen we een hele fijne en zonrijke vakantie toe en een hele goede reis! We lezen (hopelijk) de vakantie verslagen wel! We hebben helaas geen digitale foto's gemaakt maar wie belangstelling heeft om de foto's te zien mag gerust een keer komen kijken. Misschien zien we van onze vakantieburen nog wat foto's op de site. We wachten af.

Groetjes aan iedereen vanuit Zeewolde van:
Pieter-Henriët-Jessica-Niels-Tim-Robert

6 JULI, 2005: Bericht uit Hasselt.

Hierbij wat nieuwtjes uit Hasselt.

Nou ja, nieuwtjes…..Het gaat hier eigenlijk allemaal z’n gangetje. We genieten van wat God ons heeft gegeven in elkaar, in de mensen om ons heen en in de dingen die we mogen doen. De vraag wordt ons vaak gesteld of het ons hier nog bevalt. Nou, daar kunnen we op zeggen: Heel goed zelfs. We hebben ons plekje hier wel gevonden, hoewel het grote nadeel, nl. ver bij ouders en broers en zus vandaan, natuurlijk wel blijft.(Gelukkig kom ik hier af en toe ook wat familie tegen). De kinderen hebben vriendjes en school op loopafstand. Ook de kerk is op loopafstand. Daar kunnen we echt van genieten. Dit zijn wij zelf nooit gewend geweest. Alles moest met de auto.
De kinderen hebben van de week schoolreisje gehad. Sharon en Robin zijn naar het dierenpark in Emmen geweest. Sanne naar giga konijnenhol. Je had haar moeten zien zitten in die bus. Een paar grote bruine glunderogen. Echt super genieten…! Sanne zit sinds januari op school en vindt het geweldig. Nog een jaartje, dan is ook Boaz aan de beurt…. De tijd vliegt.
Op dit moment is Boaz z’n grenzen aan het verkennen. Hij is een lekker boefie aan het worden en dat wordt alleen maar gestimuleerd door de rest, want die moeten om alles wat hij doet ontzettend lachen. Boaz weet dan ook niet van ophouden en denkt dat het leuk blijft. Vooral Sharon en Robin hebben, als wij het genoeg vinden, dan nog steeds de slappe lach. Reden voor Boaz dus om lekker door te gaan. Heerlijk die kinderen!
Bram zit goed in het werk. Iets om erg dankbaar voor te zijn. Daardoor had hij wat minder tijd voor zijn administratie. Tijd dus voor mij om wat dat betreft het een en ander op te pakken. Boaz speelt nl. 2 x in de week met andere kinderen (soort speelgroepje), waardoor ik zo nu en dan dus mijn handen even vrij heb om voor Bram het een en ander te doen en dat bevalt goed.
Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar de teken hebben ons gevonden. In een paar weken tijd hebben ze mij en Bram te pakken gehad, Sanne kon ik er nog net op tijd van ontdoen en vandaag vond ik er een bij Sharon op haar hoofd toen ik haar haar wilde doen. Alleen had deze er waarschijnlijk al even gezeten (in een bos haar valt het niet echt op) want die was al behoorlijk groot. Ziet er maar raar uit…. Even in de gaten houden dus.
De kinderen moeten nu nog twee en een halve week naar school. Ook de sport- en muzieklessen van de kinderen draaien nog door. De kinderen lijken er niet echt last van te hebben dat het een lang schooljaar is. En het weer helpt daar natuurlijk ook bij (niet te warm). In die week dat het wel zo warm was hadden de scholen in Hasselt nog een vakantieweekje, dus dat was mazzel hebben. Lekker veel bij het zwembad gezeten. Ze hebben hier nl. een leuk buitenbad in Hasselt. Verder zijn de kinderen uit school natuurlijk veel buiten te vinden.
Wij vertrekken deze vakantie naar Frankrijk, naar Lac de Serre-Poncon (ik heb geen kaart bij de hand, dus ik weet niet of ik het goed heb geschreven). Het schijnt daar errug mooi te zijn. We zullen zien… We gaan met vrienden hier uit Hasselt. Zij hebben ook kinderen in de leeftijd van die van ons. Gezellig dus.
Tot zover even…
Wij wensen en bidden iedereen, in zijn of haar eigen situatie, de kracht en liefde van God toe.

Liefs Bram en Marjon

25 MEI, 2005: Bericht van Henk en Gea Huisman.

Van Henk en Gea.

Anja, heel hartelijk bedankt voor het doorgeven van de pen.
En waar ons gezin zich op dit moment het meest mee bezig houdt dat is toch zeker wel met de verbouwing van ons huis in Rouveen. Sinds december hebben wij de sleutel en wordt er vooral door Henk en z'n vader voornamelijk in de avonduren en zaterdags hard gewerkt om de boel zo te krijgen zo als wij het in gedachten hebben en dat betekent dat er veel, heel veel moet gebeuren.
Het huis werd in het verleden door Henk zijn vader verhuurt aan studenten en was het voor hun erg praktisch ingedeeld nl. beneden allemaal kamers en de keuken, wc en doucheruimte centraal in het midden van het huis zodat het voor een ieder makkelijk te bereiken was. Boven waren 2 kamers en een ruimte die alleen gebruikt werd om troep uit het zicht te hebben (ons allen wel bekent waarschijnlijk) boven moet dus een badkamer en een slaapkamer worden gemaakt en beneden wordt ook bijna alles opnieuw aangelegd. We hopen zo rond september te kunnen verhuizen vanuit Dalfsen naar Rouveen maar we houden er rekening mee dat het nog wat later kan worden omdat het moeilijk in te schatten is hoelang we nog bezig zijn. We zitten nu in een huurhuis dus kunnen we hier blijven zolang als we willen en dat geeft wel een rustig gevoel..... en ja we hebben de klederdracht al gepast en de zijspiegels, dat is nog even wennen.....(voor de mensen die niet snappen waarom ik dit schrijf: als er wordt verteld dat wij naar Rouveen verhuizen krijgen wij vaak de (dus niet meer) originele vraag of wij straks ook in Staphorster klederdracht lopen) en of we dat gaan doen ??? kom maar eens kijken als je in de buurt bent.... Naast het bouwen in de vrije tijd is Henk overdag aan het werk als autoschade-hersteller bij Masman in Dalfsen en dat bevalt hem nog steeds goed. Ikzelf werk voor 6 uurtjes in de week als telecedent bij Christal teleservice in Zwolle. En dat houd in dat ik bel voor goede doelen en mensen benader voor een gift. Tegenwoordig wordt dat volgens mij telefoonterreur genoemd. Gelukkig bellen wij vaak voor christelijke doelen en over het algemeen zijn de mensen die in deze bestanden staan wel in staat om normaal te communiceren....alhoewel...., nou ja, iedereen baalt wel eens van zo'n telefoontje... als binnenkort de telefoon gaat en er wordt gevraagd of het even gelegen komt dan kan het dus zo maar een familielid zijn die je aan te telefoon hebt....(wees maar niet bang, als ik een bekend adres zie verschijnen dan weet ik niet hoe snel ik die moet annuleren omdat het heel vervelend is om bekenden aan de telefoon te krijgen, maar soms maak ik hier een uitzondering op zoals bij Anja m'n zus,dat was wel even gezellig trouwens).
Enkele organisaties waar voor we bellen of gebeld hebben zijn bijv. Nederlands bijbelgenootschap, Open doors, Kerk in actie, VBOK, EO maar ook Natuurmonumenten, KWF en Diabetesfonds. Het prettige aan dit werk is dat het heel makkelijk in te plannen is, je mag zelf bepalen wanneer je werkt, als je maar aan je uren komt. Het is dus heel goed te combineren naast je gezin of studie. Er werken dus ook voornamelijk moeders en studenten die niet al te veel uren van huis willen zijn, en dan is dit dus een goede mogelijkheid.
Zelf werk ik een avond en een middag. Jasper is dan samen met Ilana van Erwin en Anja bij oma Visscher wat hij erg gezellig vindt en Kelly zit dan op school en die gaat na schooltijd ook naar oma. Kelly is dus al vier jaar en dat is echt een nieuwe fase waar je ingaat, je wordt ingewijd in de wereld die SCHOOL heet en woorden bevat als luizencontrole, broodschool eten en zelfs de Diddl-rage slaat ons huis niet over... maar Kelly vindt het allemaal erg leuk ze heeft het goed naar haar zin. Voor Jasper is het ook wel eens prettig om een keer niet bemoederd te worden door een grote zus die alles net iets sneller en beter kan. Zo kan hij een keer rustig (nou ja rustig) op zijn auto door het huis rijden en op een normaal tempo de glijbaan beklimmen om er zonder een por in de rug te krijgen van af te glijden. Maar hij is ook wel zo gek met haar dat als we Kelly ophalen van school hij Kelly met een enorm enthousiasme begroet en dat is zeker wederzijds, vaak krijgt eerst Jasper een knuffel en dan pas is mama aan de beurt... Nou tot zover onze bijdrage en ik geef de pen door aan Marlies...succes...

Groetjes van Henk en Gea ~ Kelly en Jasper Huisman.

17 MEI, 2005: Bericht uit Spakenburg.

Beste familie en bekenden die dit lezen,

ja, ja, hier in Spakenburg kunnen we ook gebruik maken van internet. Jullie dachten misschien van niet om dat het zolang duurde voordat er bericht kwam uit het mooie Spakenburg … maar .. bij deze ( druk, druk, druk, je kent dat wel ) .
Binnenkort ( over ongeveer 4 weken ) verwachten wij ons tweede kindje !! De spanning stijgt naar mate de uitgerekende datum in de buurt komt. We zijn erg benieuwd naar wat het wordt, of alles ook deze keer goed mag gaan, hoe Julia op een broertje/zusje zal reageren …
Ondertussen zijn we druk met van alles en nog wat. Huib heeft het op z’n werk ook lekker druk. Ik ( Heleen ) ben inmiddels met zwangerschapverlof en ik ga na dit verlof beginnen met een nieuwe baan, namelijk fulltime huisvrouw.
Ik zal het werken in de bloemen denk ik wel missen, maar hoop natuurlijk dat Huib me regelmatig met bloemen zal verrassen zodat ik nog regelmatig het “bloemengevoel” kan beleven. Bij deze zijn jullie op de hoogte van het wel en wee in Spakenburg.

Groeten, Huib, Heleen en Julia van Dijk.

16 Mei, 2005: Bericht uit Rheeze.

Hallo,

Hier dan eindelijk een stukje over/van ons.
En ik heb ook nog wat bijzonders ( voor ons doen dan ).
We zijn vandaag, 2e pinksterdag, weg geweest. Ja ja, dat gebeurt niet vaak. De mensen die ons een beetje kennen weten, dat we wat "bij-dagen" betreft, echte huismussen zijn. Meestal vermaken we ons dan dus thuis. In de tuin waar we elk seizoen wel weer wat willen veranderen. Of in huis om de achterstallige klusjes te doen.
En ook lekker relaxen hoort er bij op zo'n dag. De kinderen vinden het alleen al fijn dat we er dan met z'n allen gewoon zijn en dat ze niets hoeven en lekker kunnen spelen of ons helpen. Maar zoals gezegd, we zijn vanmorgen weg geweest.
Nou, zullen sommige denken, vertel, waar heen waar toe. Nou we zijn dus naar dierenpark de wissel in Epe geweest.
We waren er een paar jaar geleden ook al eens geweest en dat is ons erg goed bevallen. Jurjan (10) is gek van vissen en die is haast niet weg te slaan bij de kooikarpers en forellen. Trouwens de anderen vinden vissen ook erg leuk. Steffen (1,5) vind alles wat maar beweegt mooi, die hoor je dus het hele park door roepen van enthousiasme.
Wat wij ook prettig vinden van dit park is dat het voor ons niet zo ver is en dat het niet zo groot is. Want na ongeveer 1.5 uur heb je alles gezien en dat is voor onze jongens meer dan genoeg want dan willen ze eigenlijk wel weer naar huis.
Na nog een poosje in de speeltuin te hebben gezeten en gespeelt, zijn we dan ook weer huiswaarts gegaan.
S'middags heb ik (anja) dus weer in de tuin geploeterd en heeft gerrit met Jurjan voetbaldoeltjes gemaakt, of liever gezegd zijn ze daar nog mee bezig. Patrick (6) en Richard (8) lopen dan hier en dan daar. Ook is Richard veel bezig met de schapen die op dit moment bij ons in het land lopen. De lammetjes kruipen nogal eens onder het draad door. De man van wie ze zijn heeft gezegd dat ze maar goed op de schapen moeten passen en dat neemt Richard dus erg serieus, elke keer jaagt hij ze terug als ze er even uitgeglipt zijn. Ook zijn er hier weer heel wat kikkervisjes van de ene sloot naar de andere verhuist.
Meestal zitten er ook wel een of twee kikkers bij maar die hebben zich vandaag heel wijselijk maar verstopt. Steffen is opdit moment druk met trekkers en de shovel aan het spelen en dat gaat met heel wat geluid. Toch bijzonder dat die kleintjes dat zo door hebben hoe dat moet.
Patrick zit met z'n neus bijna plat op de t.v. gedrukt. Die moet je echt regels geven wat betreft dat kastje anders zit hij er het liefst altijd voor en anders wel achter de computer.
Zo zie je maar weer hoe verschillend kinderen uit een gezin (kunnen) zijn. We hebben nu net het "patat eten" achter de rug, dat hoort er hier beslist bij.
Nou ik geloof dat het wel weer genoeg is voor nu. Ik zou zeggen, allemaal de groeten uit Rheeze en tot de volgende keer.
Ik geef de pen door aan ..... tja, aan wie?????

27 April, 2005: Bericht van Edwin en Regine.

Hoi allemaal,

Bedankt voor de felicitaties voor Edwin. Ik zal het hem doorgeven. Robert ook nog gefeliciteerd!
Sorry dat we de site zo weinig lezen. Ik zal er meer werk van maken. Hier alles goed. Dione is net 2 jaar en is een behoorlijk bijdehante tante aan het worden. Ziet, hoort en begrijpt alles! Maar wel gezellig. Merein is nu bijna 9 maanden en loopt zowat! Nou ja, hij zou wel willen in ieder geval. Het is een echte klimmer. Verder kwakkelt ie af en toe met de gezondheid. Op dit moment zit ie weer onder het eczeem, nog tips???
Verder zijn we op dit moment plannen aan het maken voor onze grote verbouwing aan de Meeleweg! Nou ja, valt wel mee hoor, maar goed we willen niet het gevoel krijgen dat we in het huis van... komen te wonen, dus vandaar dat hier en daar wel wat veranderd wordt. (Het wachten is alleen nog op de verhuizing van die twee). Gelukkig is Edwin hard bezig hun van stroom te voorzien in het nieuwe huis. Dus dat gaat de goede kant op. Hier in huis is het alleen daardoor wat minder gezellig, maar je moet er wat voorover hebben. Misschien kunnen we in juni al wat doen en 1 augustus moeten we uit dit huisje vertrokken zijn. Zijn er nog vrijwilligers die zich in de maand juli vervelen????
Ik wens jullie allemaal goede feest / vakantiedagen toe, voor degene die daar gebruik van mogen maken. En we zien elkaar 6 mei! Dit jaar gaan we winnen, want er doet een nieuwe topvoetbalster mee!

Groetjes,

Edwin en Regine en een knuffel van Dione en Merein

27 April, 2005: Nieuws van Margriet.

Nieuw in de familie: een "Ritueelbegeleider bij afscheid".

Jaja, mond vol he?
Maar ik heb dus niet stilgezeten. Nadat mijn contract bij Amels Makkum B. V. te Makkum wegens bezuinigingen niet kon worden verlengd kwam ik in de WW terecht. Ik ben plannen gaan maken en gezien mijn jarenlange ervaring als organiste tijdens rouwdiensten, dacht ik: "zal ik de uitvaartbranche eens gaan verkennen en daarin een baan zoeken? ". Nu denken dat meer mensen, dus een baan in de uitvaartbranche valt niet mee.
Ik heb inmiddels een aantan workshops gevolgd: "Overledenen verzorgen" bij Geja van de Wetering te Zwolle. Vervolgens heb ik het UWV gevraagd of ze een opleiding voor me wilden vergoeden zodat ik die kon volgen en dat hebben ze gedaan. Vandaat dat ik 15 januari gestart ben met de opleiding: "Ritueel begeleiden bij afscheid" bij Het Moment in Amersoort. Het is een post - HBO opleiding die ik met goed gevolg heb afgerond en ik hoop 14 mei mijn diploma in ontvangst te nemen!
Daarnaast ben ik nu nog druk aan het netwerken en folders uit te delen en probeer zo als ritueelbegeleider aan het werk te kunnen. In de tussentijd kreeg ik van het UWV ook nog een vacature doorgesturrd met het verzoek daarop te solliciteren voor de functie van "Witte werkster"bij een service verlende instelling voor particulieren. Daar ben ik dus aangenomen en al op verschillende adressen aan het werk geweest. Schoonmaken dus. Op zich wel mooi, dan zou ik uit de ww kunnen en daarnaast ben ik van plan om freelance voor mezelf te beginnen als afscheidsbegeleider onder de naam: "MARYVONNE". Philp is naast zijn baan ook voor zichzelf begonnen: print en drukservice: "PHINOPRINT".
Naast het drukken van de kerkbladen houdt hij zich bezig met het ontwerpen en drukken van vistiekaartjes. Mochten jullie dus wat nodig hebben: phinoprint@home.nl. Dan wens ik jullie allemaal het beste toe en dan hopen we elkaar 6 mei te zien.
Hartelijke groeten uit Sneek.

Margriet

26 April, 2005: Nieuws van Robert en Roselinde.

We gaan verhuizen!!!!!

Hallo allemaal!

Allereerst: Gefeliciteerd met mijn Lieve Robert die vandaag 26 is geworden! Wij danken God dat Hij hem gespaard heeft, en bidden of Hij ook dit komende jaar met hem wil zijn.
Dit jaar wordt een spannend jaar, want wij gaan per 1 augustus verhuizen! Erg ver gaan wij niet van ons huidige huisje, slechts een paar straten verderop. We blijven dus in Voorburg wonen, waar we erg blij mee zijn want nu kunnen we ook hier in de kerk blijven.
Het nieuwe huis heeft veel meer ruimte (een dubbel-bovenhuis met een grote zolder). En op die zolder komt het belangrijkste: De vleugel! Dan kan ik (Roos) heerlijk studeren. Ik moet nog zo'n 2 jaar, dan hoop ik ongeveer klaar te zijn. Op het moment geef ik piano-les op de muziekschool in Heerhugowaard. (tja, kweetet, ligt een beetje uit de route) maar t'is maar voor 1 dagje. Er komen ook leerlingen bij mij thuis, die ik gelukkig gewoon kan blijven les geven als wij verhuist zijn.
Robert is druk bezig als Product-manager bij Hyundai in Sassenheim. Het bevalt hem daar heel goed, en de afstand is goed te doen.
We hopen jullie allen te zien op de famillie-bbq! (wij komen niet voetballen).
Tot dan!

Groetjes, Robert & Roselinde.

22 April, 2005: Bericht uit Rotterdam.

Hoi.

Na al die leuke stukjes kunnen wij natuurlijk niet meer achterblijven, dus hier nu ook het laatste nieuws vanuit Rotterdam:
Met de kinderen gaat alles goed. Het mooie weer zorgt ervoor dat we Kim bijna niet meer zien. Ze komt uit school, moet 'onder dwang' eerst wat drinken, maar is daarna voor de rest van de dag (en liefst avond) naar buiten om te skaten, voetballen en bomen te klimmen.
Aangezien wij vóór aan een niet al te veilige weg wonen (en water àchter ons huis hebben) gaat ze dit jaar pas voor het eerst echt de tuin uit. En ze geniet! Voor onze (ondeugende en daardoor onbetrouwbare) Jesse is het dus heel verleidelijk steeds achter haar aan te rennen. We zijn hem dan ook regelmatig 'kwijt' en vinden hem terug met de takjes van zijn ontsnappingsroute in z´n haren.
Maar als hij eenmaal weet dat er echt geen ontsnappen aan is (binnen met de deuren in het slot) dan kan hij heerlijk spelen!
Ook met Tess, nu bijna 8 maanden, gaat het goed (mits het woord 'slapen' niet zou bestaan). Ze kan sinds een week zwaaien, klappen, vooruit kruipen en zelf gaan zitten dus ze wordt ineens heel snel 'groot'. Ze is bijna altijd vrolijk en lacht naar iedereen die het maar zien wil, een heerlijk meisje! Marco werkt sinds begin april als Account Manager bij EMC in Nieuwegein. Hij volgt op dit moment veel trainingen om zo snel mogelijk thuis te raken in het wel en wee van het bedrijf. Hiervoor gaat hij (helaas voor mij in de twee weken durende mei-vakantie) eerst een week naar Ierland en daarna een week naar Amerika. Wel heel erg leuk natuurlijk.
Ik (Jeannet) stop eind deze maand (na re-organisatie) officieel met werken. Ik heb de afgelopen 7 jaar eerst fulltime (personeelszaken) en daarna voor 1 dag in de week (Claims-afdeling) bij een scheepvaartkantoor gewerkt.
Aangezien mijn oppas er mee stopte en het best een heel geregel was weer nieuwe oppas te vinden kwam het me dus eigenlijk niet eens zo slecht uit. Nu ben ik dus fulltime thuis en dat bevalt me prima. Ik vind het geweldig om alles van de kinderen mee te kunnen maken, ook al was het ook heerlijk om die ene dag in de week even 'ongestoord' bezig te kunnen zijn.
Maar donderdagavond is 'mijn' avond. Dan zing ik inmiddels al ongeveer 12 jaar in het gemeentekoor van Rotterdam-Centrum o.l.v. Dirk Zwart (componist van o.a. het Paasoratorium 'Het Lam dat ons doet leven'). Misschien voor de muziekliefhebbers onder jullie leuk eens te kijken op zijn website www.dirkzwart.comwaarop informatie staat over o.a. kerk- en koormuziek, over begeleiding van gemeentezang en het zingen van koorzang in de kerkdienst.
Afgelopen woensdag is er weer een nieuwe CD van ons koor uitgekomen; 'Machtig God, sterke Rots', met bewerkingen van liederen uit de Negentig Gezangen. Hééél erg mooi natuurlijk.
Mocht er iemand belangstelling hebben voor deze CD (via mij te verkrijgen voor € 13 euro i.p.v. € 15), ik kan er wat meenemen naar de "afterfamilievoetbaltoernooifamiliebarbequeparty"....
Tot zover het nieuws uit Rotterdam. En hopelijk tot 6 mei!

Groetjes Marco, Jeannet, Kim, Jesse & Tess

20 April, 2005: Luuk en Alice in the air.

Hallo familie,

Tijmen en Gerda hadden weer een gezellig stukje geschreven voor ons allemaal. Op zo'n moment denk ik: "Hebben wij geen gezellige dingen dan?".
Ja, natuurlijk wel! We hebben het vaak gezellig, maar eind vorige week wel in het bijzonder. Wij zijn van vorige week donderdagavond t/m zaterdagavond met de collega's van de Rabobank naar Londen geweest. Ja, ja en nog wel met het vliegtuig ook! Best wel spannend, maar ook erg leuk. We hadden best een vol programma met allemaal leuke aktiviteiten. Een tour langs allerlei bekende en mooie gebouwen en natuurlijk in een echte Engelse dubbeldekker (met een nederlands sprekende gids). Alice is naar de musical "The Lion-King" geweest en Luuk naar de typisch engelse "dogs-races". Er renden allerlei "Puckies. Chuckies, Sammies, Robbies en Joepies" in een wat groter formaat rond! Om over de snelheid maar niet te spreken. Erg leuk om eens mee te maken. We hebben Londen bekeken vanuit het "Millenium-Rad". Het grootste reuzenrad ter wereld (132 meter hoog!) ook wel genoemd de "Londen-Eye". Zelfs Luuk met hoogtevrees is hierin geweest en heeft genoten. Ook hebben we enkele stappen mogen zetten op het gras van "Stamford Bridge". Het voetbalstadion van Chelsea. Bijzonder om in de kleedkamer van Robben, Terry, Kezman, enz. te kijken en te zitten.
Alles met elkaar hebben we gezellige dagen gehad. Na een voorspoedige terugreis kwamen we om ca. 23.15 uur weer terug aan Het Schild in Balkbrug. Fijn om dan de kinderen weer in hun eigen bedden en bedjes aan te treffen! Lekker om even weg te zijn, maar dankbaar als je weer veilig thuis mag komen bij je eigen gezin. Oost, West maar thuis is toch het best!
Voor de rest gaat alles hier gelukkig goed. Een hartelijke groet aan iedereen en we hopen jullie weer te zien en spreken op 6 mei in Bergentheim.

Luuk en Alice.

14 April, 2005: Nieuws uit Veenendaal.

Hallo allemaal,

hier weer eens een bericht uit veenendaal, van jakob en janet en de kinderen. Door de drukte van de afgelopen maanden kwam het er niet van om weer eens wat te plaatsen,en zo te zien op de site zullen er heel veel zijn die het druk hebben. Maar goed, in de tijd dat ik hoog zwanger was van lars, hebben wij een ander huis gekocht in veenendaal, en ons eigen huis te koop gezet, met de bedoeling om in juli te gaan verhuizen. Nu inmiddels ons huis verkocht is en het nieuwe huis al leeg was hebben wij het zo geregeld dat wij dus eerder de sleutel konden krijgen. Op 1 april hebben wij dus de sleutel gekregen en vanaf die tijd zijn we dus druk aan het verven en pa en ma visscher aan het behangen. En zo hopen we eind april of begin mei over te gaan naar ons nieuwe stekje. maar voor die tijd moet er dus nog een en ander gedaan worden schoonmaken inpakken en ga zo maar door. Iedereen hier heeft er erg veel zin in, en zo verlaten wij na 11 jaar ons eerste huisje. Alles lekker groter en ruimer. Het grote voordeel van dit huis is ook dat er een geweldige keuken in zit een net nieuwe badkamer en wc. alles was net allemaal opgeknapt naar onze smaak dus dat kwam mooi uit. Met de kids gaat alles ook goed. lars is inmiddels al een hele jongen en ruim 5 maanden. Hij vermaakt zich overdag prima in de box door lekker op zijn buik te gaan liggen en de box onder te spugen en als rik laura en joanne uit school komen heeft hij daar weer genoeg lol om. Jakob is met zijn werk druk bij de sprank als ambulant woonbegeleider, en druk bezig met het opzetten van outdoor weekenden voor jongeren vanaf 16 jaar met een autistische stoornis, om daar 8 weekenden per jaar mee weg te gaan en afsluitend een outdoor week, dit is nieuw bij de sprank en vraagt dus de nodige voorbereiding. Ook is hij afgelopen zondag gekozen voor diaken, voor onze jongens zakloper. Dus er ligt hem nog een taak te wachten. Ik janet hou me dus druk bezig om hier in huis te boel op een ontspannen manier draaiende te houden en ik moet zeggen dat lukt mij aardig goed. Aan de leuke dingen zoals naaien voor de kids kom ik nu even niet toe maar aan koffiedrinken gelukkig wel. Nou jullie zijn weer even op de hoogte van iedereen bij ons en ik geef de pen door aan anja hutten. Die is volgende week aan de beurt om wat te vertellen.

Allemaal de groeten vanuit veenendaal

26 MAART, 2005: Update Heerhugowaard.

Dag Familie,
Hier een update uit Heerhugowaard,

Met ons, Edwin, Anna-Marieke en Yara gaat het heel erg goed, zowel op het werk als thuis. Edwin vermaakt zich nog steeds in de bakkerij als broodbakker en 1 dag in de week mag hij aan het banket staan. 's Middags is hij altijd op tijd thuis dus kan jij erg veel genieten van Yara. Anna-Marieke werkt parttime op een reisbureau en heeft het daar erg naar haar zin. Yara geniet ook met volle teugen van het leven en laat dat goed merken ook. Het lopen van haar is onderhand rennen geworden en ze rent dan ook van hot naar her en weer terug (gelukkig). Verder is het een verschrikkelijk lief en goedlachs meisje. Verder is het hier in Heerhugowaard lekker wonen. Wij zijn God dankbaar voor alles wat Hij ons geeft in ons leven, en we zijn zeer blij dat Yara eind oktober een broertje of zusje erbij krijgt als alles goed mag gaan. Tot nu toe verloopt de zwangerschap goed op wat misselijkheid na. Afgelopen donderdag hebben we de baby op de echo gezien. Wij wensen iedereen fijne dagen toe,

groetjes Edwin, Anna-Marieke en Yara Vischer.

23 MAART, 2005: Geen doorstart Visscherskoor.

Iedereen bedankt die de moeite heeft genomen om te reageren op een eventuele doorstart van het Visscherskoor.
Tijdens het familie-uitje van de opperhoofden is er ook nog over gesproken. Gezien de reacties lijkt er 'over het algemeen' iets te weinig animo om er weer serieus mee bezig te gaan. Probleem lijkt toch de te grote reisafstanden en het aantal toezeggingen houd ook niet over natuurlijk. Jammer voor degene die er wel op gehoopt hadden. Misschien over enige tijd nog eens weer bekijken.

22 MAART, 2005: Groet'n uut Nieuwleus'n

Ja, ja, we wonen er al ruim één jaar en spreken al een aardig woordje dialect. Nadat we letterlijk en figuurlijk met bloemen zijn welkom geheten door de plaatselijke Visschertjes en Den Boertjes hadden we al snel onze draai gevonden in Nieuwleusen. Marjona en de kinderen waren via de school en de peuterspeelzaal erg snel "ingeburgerd". Henk-Jan kon het werk in het midden van het land maar moeilijk los laten maar weet inmiddels ook beter de weg in Nieuwleusen dan in Utrecht. Oscar, Angie en Luisa voelen zich zowel in Nieuwleusen als in Nederland helemaal thuis. Compleet met woensdag gehaktdag en zaterdag patatdag. De Colombiaanse voertaal (Spaans) kwam er na enkele maanden al niet meer aan te pas. Hoewel we hopen dat ze het in de toekomst weer aanleren bleek het voor de Nederlandse taalontwikkeling beter om het af te leren. Oscar zit inmiddels in groep 3, heeft het erg naar zijn zin en we hopen dat de achterstanden met logopedie en extra bijlessen ingehaald kunnen worden. Angie zit in groep 1 en gaat ook met veel plezier naar school. Omdat ze gelijktijdig met het naar school gaan ook kon starten met logopedie-lessen gaat het haar erg goed af. Luisa gaat nu twee dagdelen naar de peuterspeelzaal en vanaf mei naar de kleuterschool. Ze heeft hier erg veel zin in want dan is ze ook groot. Het enige waar ze alle drie een hekel aan hebben is kou. Voor wat dat betreft beiden konden het wel onze biologische kinderen zijn. Wij hebben hier ook een hekel aan. Wellicht gaan we over 12 jaar met z'n allen terug naar Colombia ('s winters 25 graden). Wij zijn inmiddels ook helemaal in onze ouderrol gegroeid. De eerste weken na de aankomst voelden we ons verzorgers. Daarna groeide er een band met de kinderen en ging alles vanuit liefde en op routine. Doordat er weinig zorgen waren konden we beiden ook zelf weer vlot meedraaien in de kerk, de school en het werk. Marjona werkt vanuit het kantoor thuis als kleine zelfstandige met accountancy en belastingadviezen. Henk-Jan werkt vanuit het kantoor in Zwolle als kleine zelfstandige met projectmanagement- en advies voor gebouwinstallaties.

Groetjes en tot ziens.
Marjona en Henk-Jan

11 MAART, 2005: Hier Zwolle

Mooie site, goed initiatief. Hier wat nieuws uit Zwolle.

Onze Suzie is inmiddels 3 maanden en maakt het erg goed. Niets ten nadele van de andere baby's etc.. We doen er even een foto bij …. Wat een schoonheid niet? Dan is het natuurlijk ook leuk om van Asse en Luuk een foto bij te sluiten, en van Inge.
Hier in Zwolle gaat het goed, we voelen ons prettig in de kerk, er gebeurt veel en het is fijn te zien dat vormen mogen veranderen Maar dat Gods liefde in Jezus centraal staat en blijft staan, en ook ons leven bepaalt, we weten en voelen ons gedragen door Hem en merken dat God ons leven leidt, in alle opzichten.

Verder hebben we na ruim 12,5 jaar bij Nijwa per 1 januari samen met Gerben Delim BV overgenomen. We horen regelmatig de opmerking, wat doen jullie nu precies, daarom hierbij even een overzicht;
Delim BV is een handelsorganisatie met kantoren in Renkum NL en in Lviv, Oekraine (UA).In NL werken 6 mensen en in Delim Oekraine 5 mensen.
We verhandelen staalproducten, zoals paalhouders, h-ankers, rozebogen etc.. die worden geproduceerd in Oekraine en in India en worden verkocht in m.n. Duitsland, Scandinavië en Frankrijk. Zie binnenkort ook:www.delim.nl Ook laten wij afvalpersen en compactors in UA produceren welke als toelevering worden verkocht aan een Nederlandse machinefabriek. Verder werken er twee agenten voor ons in China waar we hekwerken, spijkers en composters laten produceren.
Naast het handelsgedeelte hebben we joint-ventures met twee in aanbouw zijnde verzinkerijen in Oekraine. Een in Lozova (1200 km ten oosten van Lviv) en een in Ivano Frankivsk, 150 km ten zuiden van Lviv. Daarnaast nog een deelneming in een Paletfabriek.
Naast de metaalproducten (ongeveer 6000 ton per jaar) doen we dit jaar wellicht nog zo'n 1000 ton bankirai uit Indonesië. Gerben en ik zijn elke maand een week in Oekraine, om de beurt. We volgen de lopende projecten, zoeken naar nieuwe producten. Daarnaast regelmatig in Duitsland te vinden waar meer dan 80% van onze afzet plaatsvindt. We steunen o.a. de stichting Worldpartners, www.worldpartners.org, Hierover later wellicht meer.

Gr. Henk

4 MAART, 2005: Nieuws uit Zeewolde.

Beste familie,

Nu ook eens een berichtje uit Zeewolde. Met ons (Pieter Henriët en kids) gaat alles goed we genieten van het mooie weer en de sneeuwpret. Op de foto's is te zien hoe mooi Zeewolde is dus kom gerust eens kijken. Nu nog een nieuwtje. September vorig jaar raakte ik mijn baan kwijt en het vinden van ander werk ging niet zo vlot. Toen ik rond de jaarwisseling een goede opdracht voor reparatiewerk kreeg aangeboden heb ik besloten om als zelfstandige verder te gaan onder de naam DRO-techniek. De werkzaamheden zijn voornamelijk het uitvoeren van reparaties en onderhoud aan allerlei machines uit de industrie, landbouw en transport, dus weet je iemand die een goede monteur zoekt of extra handen nodig heeft, schroom niet en bel 06-11342401. Nou dat was het weer even in het kort. Wie weet praten we verder bij op de chat of elders.

Groeten uit Zeewolde Henriët, Pieter Jessica, Niels, Tim en Robert

1 MAART, 2005: Nieuwtje.

Wij gaan verhuizen!

Na een lange zoektocht is deze eindelijk vruchtbaar gebleken. Afgelopen week hebben wij een eengezinswoning toegewezen gekregen. Het idee om straks iedere dag met een baby, een dreumes en boodschappen naar onze flat (4 hoog zonder lift) te klimmen sprak mij steeds minder aan en we zijn erg blij met het resultaat. Van het klussen kunt u allen op de hoogte blijven via onze website .

Groetjes van Henrike, Nick en Jarick Nijman.

19 Februari, 2005: Dagje Bottrop

Beste familie,

Jan Modaal moet de broekriem flink aansnoeren, moet op alles flink bezuinigen en heeft aan het einde van elk maandsalaris toch nog een stukje maand over. Vandaar dat er voor veel mensen er toch geen wintersportvakantie in zit dit jaar. Niet getreurd beste mensen...Bottrop in Duitsland biedt een geweldig alternatief: Alpincenter
Voor een schamele € 29,90 per persoon heeft u en krijgt u onbeperkt entree op de piste, ski- of snowboardmateriaal en schoenen, lunch en/of dinerbuffet, consumpties. (bier, wijn en softdrinks zoals cola!) U betaalt dus één bedrag voor alle hierboven aangegeven items. (vanaf 9.30 – 24.00 uur)

De baan van bijna 650 meter is de langste indoorbaan van de wereld. En er zit ook nog eens een scherpe bocht halverwege de baan. Deze baan is gebouwd op een ‘oude’ vuilstortplaats en het geheel zit er gezellig en toch behoorlijk sfeervol uit.
Vanuit Almelo is het ongeveer anderhalf uur rijden dus ook nog wel redelijk te doen met de auto. Trijnie en ik hebben in elk geval een heel leuke dag gehad. En het is volgens ons een enorme aanrader als je een keer met een aantal mensen iets leuks wilt gaan doen. Als je gaat moet je wel even voor die tijd online reserveren… dat loopt wat makkelijker door bij de kassa en je loopt het risico als je dat niet doet, dat de hal vol is en je dus niet meer naar binnen kunt. Voor meer informatie over lessen, routes en andere wetenswaardigheden, kun je de internet pagina raadplegen: www.alpincenter.nl

ps: Er staan een paar(iets donkere)foto's in het fotoalbum
groetjes van Erik en Trijnie.

18 Februari, 2005: Albert Klein in ziekenhuis??

Alice sprak op de markt Henk van Dinie Klein? En die vertelde dat "Albert van Geesje" al lang suikerziekte heeft, en dat hij nu in het ziekenhuis ligt omdat zijn been geamputeerd zal worden.Misschien iets voor "visschertjes" ? Zodat mensen een kaartje kunnen sturen o.i.d.? We hopen dat de namen kloppen.
groetjes,
Luuk en Alice

Bijschrift webmaster: Ik denk dat Alice, Henk Petter gesproken heeft.
Die is getrouwd met Dinie Tip.
Het adres van Albert en Geesje is volgens mien bestaantie:
Albert en Gé Klein, Mantinghstraat 53, 7908 AV, Hoogeveen. Tel.0528 266437

9 Februari, 2005: Reactie

Hallo, familie van ons. Even een berichtje uit Noord-Holland. Als jullie foto's willen zien van ons weekend met vrienden naar Ludenscheid kunnen jullie die op de site vinden. Verder wil ik nog even iets kwijt. Ik vind, dat ondanks dat we zo'n grote familie zijn, wij best ook een beetje een saaie familie zijn. Zo aan de berichten te zien gebeurt er bijna niets. We zijn en waren allemaal erg enthousiast over de WEBSITE en het liefst ook nog een betaalde, want dan kunnen we nog meer kwijt. Ik praktijk blijkt dat het dan toch nog weer tegenvalt e.e.a. gevuld te krijgen en af en toe eens iets te plaatsen, zodat wij op de hoogte blijven van het wel en wee binnen onze familie. Laten we met z'n allen proberen, deze website langer in stand te houden dan de papieren versie van de "Visscherskrant". Ga gezellig eens een keer achter de computer zitten om negen uur en chat eens gezellig mee met wat familieleden. En dan nog ons "Visscherskoor". Ik ben benieuwd hoe de reacties zijn op de oproep van de webmaster hoe we hiermee verder gaan. Ik hoop dat er voldoende enthousiastelingen zijn om toch een doorstart te maken. Ik verwacht dat Gerard al heel wat reacties heeft ontvangen en we zullen binnenkort wel horen hoe dit verder gaat. Ik ben benieuwd wat er uit komt. Lieve broers en zussen ik stop ermee. Tot mails, ziens of chats maar weer. De webmaster zal graag jullie stukken plaatsen.
Groeten uit Warmenhuizen

Gerda en Tijmen.